Και είναι ο νόμος σαφής: «Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις διαδικασίες απονομής των ως άνω βραβείων, είναι η έκδοση πιστοποιητικού ελληνικής ιθαγένειας για κάθε υποψήφια ταινία». Και φυσικά, μία ταινία για να συμμετέχει στα επί μέρους βραβεία οφείλει στον εαυτό της να είναι αμιγώς ελληνική! Κι όμως, τα βραβεία ονομάζονται «κρατικά»! Δε λέγονται ούτε «ελληνικά», ούτε «μη αλβανικά», ούτε «καθόλου »! Τίνος πολίτη άραγε είναι αυτό το κράτος σύμμαχος και πόσες κλίμακες έχει για να κατατάσσει τους ισότιμα φορολογούμενους θαμώνες του; Τελικά, για ακόμη μία φορά φαίνεται πως οι δύσκαμπτες πρακτικές της ελληνικής νομοθεσίας σε μεγάλο βαθμό απέχουν από το κοινό αίσθημα, αλλά και την πραγματικότητα όπως διαμορφώνεται σήμερα και όχι χθες ή προχθές ή πριν από είκοσι χρόνια.
Σύνορα, διαβατήρια, υπηκοότητες και ιθαγένειες μπλέκονται στα γρανάζια των νόμων και γίνονται κόμπος με τη θηλιά του να πνίγει την τέχνη και όχι μόνο. Αυτό το ανόητο, παχυδερμικό κράτος φαίνεται πως αγνοεί, ότι οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν άρωμα πολλών πολιτισμών, πολλών τάσεων και πολλών χρωμάτων κι αυτό επειδή εμείς θελήσαμε να γίνει έτσι. Και η τέχνη σε κάθε της μορφή είναι εδώ για να ενώσει και να συνθέσει και όχι για να διαχωρίσει και να διχάσει. Αγνοεί επίσης πως η χώρα μας είναι εδώ και χρόνια μία σύγχρονη πολιπολιτισμική κοινωνία και αριθμεί Έλληνες πολίτες και όχι Έλληνες ιθαγενείς.
Όπως αναφέρει ο Παύλος Κάγιος στο άρθρο του στην εφημερίδα «Τα Νέα», «ο νόμος αλλάζει με το νομοσχέδιο που ετοίμασε επιτροπή του υπουργείου με επικεφαλής τον Κώστα Γαβρά και ο υπουργός Πολιτισμού υπολογίζει να τον παρουσιάσει στο φετινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (14-21 Νοεμβρίου). Αλλά και εδώ υπάρχουν προβλήματα, καθώς ναι μεν αναφέρεται ότι βραβεία διεκδικούν όλοι οι συντελεστές ταινιών που ανήκουν στην ευρωπαϊκή ένωση, αλλά οι άλλοι; Οι Αλβανοί, οι Σέρβοι, οι Ρώσοι, οι Πακιστανοί, οι Αφρικανοί, οι Ασιάτες, όσοι δεν είναι Ευρωπαίοι πολίτες;». Με άλλα λόγια, ένας γερμανός ηθοποιός σε ελληνική ταινία, ίσως να τιμηθεί με ένα βραβείο αν το αξίζει. Ένας Αλβανός; Όχι, δεν το δικαιούται, όσο κι αν κι αυτός το αξίζει.

Ο Γιώργος Νταλάρας, παραγωγός και βασικός ερμηνευτής του δίσκου «Έρημα χωριά» σε μουσική του Ντάσο Κούρτι, με αφορμή τη μη συμμετοχή των συντελεστών της εν λόγω ταινίας στα κρατικά κινηματογραφικά βραβεία ποιότητας, απέστειλε στον «ΟΡΦΕΑ» την επιστολή του που απευθύνει στην εφημερίδα «Τα Νέα», με την παράκληση να τη δημοσιεύσουμε κι εμείς. Ο λαός μας χαριτολογεί λέγοντας πως καμμιά φορά και «οι τοίχοι έχουν αυτιά». Ας ελπίζουμε, αυτή τη φορά να έχει και ο νομοθέτης.

10 Οκτωβρίου 2008

Αγαπητά ΝΕΑ,

Ακούνε καλά τα’ αυτιά μας; Μάλλον ναι. Δυστυχώς. Γιατί ήδη οι ωτοβλεψίες αναφέρθηκαν σε αυτό το θέμα με αφορμή τον αποκλεισμό της υποψηφιότητας του ηθοποιού Καραφίλ Σένα. Στην ίδια ταινία του Βασίλη Ντούρου, «Το βουνό μπροστά», μουσική έχει γράψει ο συνθέτης Ντάσο Κούρτη, συνάδελφος μουσικός και μάλιστα εξαιρετικός.
Ο Ντάσο ζει και εργάζεται νόμιμα στην Ελλάδα πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Παντρεύτηκε εδώ, έκανε οικογένεια και φορολογείται σαν Έλληνας πολίτης. Πριν λίγες μέρες του ανακοινώθηκε τηλεφωνικά ότι ναι μεν η ταινία συμμετέχει επίσημα στο Φεστιβάλ, η μουσική του όμως δεν μπορεί να διαγωνιστεί γιατί ο συνθέτης δεν είναι Έλληνας, βάσει νομοθετημένης απόφασης! Αυτό στην Ελλάδα της Ευρώπης του 2008 μας προσβάλει όλους σαν κοινωνία.
Τέτοιου είδους αποκλεισμοί είναι επιεικώς ενδείξεις οπισθοδρόμησης, συντηρητισμού και μικροψυχίας το λιγότερο. Και το περισσότερο επικίνδυνοι. Ίσως μερικές χιλιάδες e-mail από απλούς πολίτες στο Υπουργείο Πολιτισμού θα βοηθούσαν να αρθεί αυτή η απαράδεκτη και αναχρονιστική απαγόρευση.

Γιώργος Νταλάρας