
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής
Θάνος Μικρούτσικος, Χάρις Αλεξίου: Η αγάπη είναι ζάλη | MINOS-EMI, 1986
Δημοσιεύθηκε: 29.04.2010, 20:34
Όλα ξεκίνησαν από ένα συμβόλαιο. Όπως μου έχει πει - σε συνέντευξή του - ο Θάνος Μικρούτσικος, κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80, είχε υπογράψει ένα συμβόλαιο με την MINOS - EMI, σύμφωνα με το οποίο, θα εξέδιδε, τα αμέσως επόμενα χρόνια, τρεις δίσκους από την εν λόγω εταιρεία. Οι δύο ήταν ονοματισμένοι να γίνουν με δυο μεγάλα ονόματά της, τη Χαρούλα Αλεξίου και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου κι ο τρίτος θα γινόταν κοινή συναινέσει, όπου, τελικά, ερμηνευτής έμελλε να ήταν ο αείμνηστος Διονύσης Θεοδόσης. Έτσι εκδόθηκαν οι δουλειές «Η αγάπη είναι ζάλη» (1986) με την Αλεξίου, «Όλα από χέρι καμένα» (1988) με τον Παπακωνσταντίνου και «Όσο κρατάει ένας καφές» (1989), με τον Θεοδόση. |
|
![]() | Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΖΑΛΗ – ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ Κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό / που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι Χιλιάδες ο κόσμος και δεν έχεις με ποιον να μιλήσεις Μικρή μου μωβ βεντάλια / στ’ ονείρου του κοράλλια / σ’ είδα να τριγυρνάς. Άσε με μια στιγμή μονάχα / και μη δίνεις σημασία |
| |
Τα τραγούδια |
Ενορχήστρωση: Θάνος Μικρούτσικος, Κώστας Γανωσέλης |
Έπαιξαν οι μουσικοί ΓΑΝΩΣΕΛΛΗΣ Κ.(Συνθεσάιζερ, Πιάνο), ΖΕΡΒΑΣ Λ.(Βιολί), ΖΕΡΜΠΙΝΟΣ ΧΡ.(Ακορντεόν), ΖΗΚΟΓΙΑΝΝΗΣ Γ.(Μπάσο ηλεκτρικό), ΛΑΜΠΡΗΣ Κ.(Κρουστά), ΛΑΜΠΡΙΑΝΙΔΗΣ ΓΡ.(Ακορντεόν), ΛΗΝΤΣ ΝΤΕΙΒΙΝΤ (Σαξόφωνο άλτο), ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Μ.(Μπουζούκι), ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ Θ.(Πιάνο), ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ Κ. (Κιθάρα ηλεκτρική, κιθάρα ακουστική), ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡ.(Μπουζούκι), ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Θ.(Φλάουτο, κλαρίνο), ΣΑΚΕΛΛΑΡΑΚΗΣ Ν.(Τρομπέτα), ΣΤΕΦΟΣ Π.(Τρομπόνι), ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΕΦ. (Σαξόφωνο Σοπράνο), ΤΟΥΛΙΑΤΟΣ Ν. (Ντραμς), ΤΣΕΣΜΕΛΗΣ Ν. (Κοντραμπάσο), ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Β. (Όμποε) | |
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Η γνώμη σας ... Προσθήκη σχολίου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΝΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ
Έλενα Κοσμά
Έλλη Ρουμπέν
Βασίλης Χαρδαλιάς
Γιώργος Τζαγάκης
Γιώτα Παπαβασιλείου
Δημήτρης Βαγενάς
Δόμνα Κουντούρη
Δώρα Παπαδοπούλου
Ειρήνη Κουλούρη
Εύη Αργυρίου
Θεοδόσης Βαφειάδης
Θύμιος Λυμπέρης
Ιωάννα Φατιόνα Χύζμο
Καλή Βανδώρου
Κατερίνα Κοφινά
Κώστας Λαδόπουλος
Κώστας Πατσαλής
Μιχάλης Τσαντίλας
Τάσος Π. Καραντής
Χρύσα Σωφρονά
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ
ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
- Άκης Πάνου, Γιώργος Νταλάρας: Θέλω να τα πω | MINOS–EMI, 1982
- Δόμνα Κουντούρη: Παιχνίδι ισορροπίας | Heaven, 2006
- Διονύσης Σαββόπουλος: Ζήτω το ελληνικό τραγούδι, MINOS–EMI, 1987
- Γιώργος Μαργαρίτης: Ο τελευταίος πυρετός, POLYPHONE, 1985
- Γιάννης Πάριος: Όταν βραδυάζει | MINOS-EMI, 1983
- Στέλιος Καζαντζίδης: Ο δρόμος της επιστροφής | MINOS–EMI, 1987
- Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Φοβάμαι | MINOS-EMI, 1982
- Σταύρος Κουγιουμτζής, Γιώργος Νταλάρας: Στα ψηλά τα παραθύρια | MINOS-EMI, 1975
- Σταμάτης Σπανουδάκης: Κύριε των Δυνάμεων | LYRA, 1982
- Νάνα Μούσχουρη: Η ενδεκάτη εντολή | POLYGRAM, 1985
- Νίκος Ζιώγαλας: Το τζάμπο, MINOS–EMI, 1985
- Θάνος Μικρούτσικος, Διονύσης Θεοδόσης: Όσο κρατάει ένας καφές | MINOS-EMI, 1989
- Μ. Χατζιδάκις, Ν. Γκάτσος, Μ. Μητσιάς: Χειμωνιάτικος ήλιος | MINOS-EMI, 1986
- Στράτος Διονυσίου: Ο Σαλονικιός, MINOS–EMI, 1985
- Μίκης Θεοδωράκης: 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας | MINOS–EMI, 1974
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ
ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝΠατρίδα είναι αυτό που αντέχει η καρδιά του κάθε ανθρώπου να υπερασπιστεί.
|
ΑΤΖΕΝΤΑ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ |










Όλα ξεκίνησαν από ένα συμβόλαιο. Όπως μου έχει πει - σε συνέντευξή του - ο Θάνος Μικρούτσικος, κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80, είχε υπογράψει ένα συμβόλαιο με την MINOS - EMI, σύμφωνα με το οποίο, θα εξέδιδε, τα αμέσως επόμενα χρόνια, τρεις δίσκους από την εν λόγω εταιρεία. Οι δύο ήταν ονοματισμένοι να γίνουν με δυο μεγάλα ονόματά της, τη Χαρούλα Αλεξίου και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου κι ο τρίτος θα γινόταν κοινή συναινέσει, όπου, τελικά, ερμηνευτής έμελλε να ήταν ο αείμνηστος Διονύσης Θεοδόσης. Έτσι εκδόθηκαν οι δουλειές «Η αγάπη είναι ζάλη» (1986) με την Αλεξίου, «Όλα από χέρι καμένα» (1988) με τον Παπακωνσταντίνου και «Όσο κρατάει ένας καφές» (1989), με τον Θεοδόση.
Ο κοινός δίσκος τους, με τον τίτλο «Η αγάπη είναι ζάλη», προέκυψε σε μια χρονική περίοδο, όπου η Αλεξίου ερχόταν από μια επιτυχημένη λαϊκή δουλειά της («Εμφύλιος έρωτας»/1984) με βασικό συνθέτη το Χρήστο Νικολόπουλο, ενώ τον Μικρούτσικο – αν κι είχαν κυκλοφορήσει τα ενδιάμεσα χρόνια διάφορες άλλες δουλειές του – τον ακολουθούσε το «Εμπάργκο» (1982). Ο δίσκος τους είναι μια σειρά 12 τραγουδιών της συνταγής “ένας συνθέτης – ένας τραγουδιστής”, σε στίχους του Άλκη Αλκαίου, του Ανδρέα Μικρούτσικου και του Μπάμπη Τσικληρόπουλου, ενώ υπάρχει κι ένα μελοποιημένο ποίημα του Νίκου Καββαδία. Την παραγωγή την έχει κάνει ο Αχιλλέας Θεοφίλου, ενώ ηχολήπτης είναι ο Γιάννης Σμυρναίος. Στις δεύτερες φωνές συμμετέχουν ο Κώστας Θωμαίδης, η Ειρήνη Αγγέλου κι ο Θανάσης Κομνηνός και σε δυο τραγούδια(«Η αγάπη είναι ζάλη», «Είπαμε να μη χαθούμε»), ο Γιώργος Νταλάρας.
Την τιμητική του έχει κι ο Καββαδίας, μια κι η Αλεξίου ερμηνεύει την πρώτη εκδοχή του «Εφτά νάνοι στο S/S CYRENIA», πριν το τραγούδι αυτό, πάρει το δρόμο της συνεχούς εξέλιξής του, ως και τις μέρες μας, με τη φωνή πια του ίδιου του δημιουργού του, του Θάνου Μικρούτσικου. Η Αλεξίου λέει και το σπουδαίο «Ερωτικό», σε δεύτερη εκτέλεση, καταθέτοντας μια γυναικεία ερμηνευτική εκδοχή, η οποία στέκεται, ισάξια, δίπλα στην πρώτη εκτέλεση του Μανώλη Μητσιά. Από εκεί και πέρα, έχουμε τρία όμορφα εντεχνολαϊκά κομμάτια(«Η σκακιέρα», «Κι όλο μεγαλώνω» «Θέατρο σκιών»), το ατμοσφαιρικό «Αν θες να φύγεις» και δυο “κρυφά διαμάντια” : το ευαίσθητο «Είπαμε να μη χαθούμε», είναι ένα θλιμμένο τραγούδι για το χρόνο και τη μοναξιά και το εύθραυστο «Μικρή μου μωβ βεντάλια» είναι ένα ονειρικό μικρό αριστούργημα, που σας περιμένει να το ανακαλύψετε για να το λατρέψετε. Τέλος, το τρυφερό «Φεύγω και μη περιμένεις» κάνει φινάλε στο δίσκο με μια παραμυθένια καληνύχτα. 

