 Σήμερα θα ακούσουμε ένα δίσκο που κυκλοφόρησε περίπου την ίδια εποχή με την Οδό Αριστοτέλους. Ένα δίσκο με τίτλο Άσπρο μαύρο και είναι σε μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου και στίχους της Σώτιας Τσώτου. Τραγουδούν ο Γιάννης Πάριος, η Χάρις Αλεξίου, ο Κώστας Σμοκοβίτης, ο Δημήτρης Κοντολάζος, η Άννα Βίσσυ και χορωδία. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 16-10-1974.
|
| Περιέχει τα τραγούδια: 1. Όλα μας τα πλούτη (Γ.Πάριος) Άλλη μια εξαιρετική στιγμή της ελληνικής δισκογραφίας που δυστυχώς μπλέχτηκε στα γρανάζια των δισκογραφικών εταιρειών και της υπερπαραγωγής των πολιτικών τραγουδιών εκείνης της εποχής. Οι μουσικές και οι ενορχηστρώσεις του Χατζηνάσιου εξαιρετικές.Οι στίχοι της Τσώτου , όπως πάντα, βγαλμένοι απ'την καθημερινότητα, περιγράφουν ανάγλυφα τις χαρές, τις λύπες και τα όνειρα των απλών ανθρώπων. Στο δίσκο συμμετέχει μια πλειάδα νέων τραγουδιστών (την εποχή εκείνη, με εξαίρεση τον Γ.Πάριο), οι οποίοι έκαναν αργότερα γνωστοί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. |
| Ο Γιάννης Πάριος σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος του δίσκου με τραγούδια , που όπως έγραψα και για την "Οδό Αριστοτέλους" , είχαν λόγο ύπαρξης.Πραγματικά , πιστεύω ότι τα καλύτερα τραγούδια που είπε ο Πάριος στην καριέρα του ήταν αυτά που βρίσκονταν στους ολοκληρωμένους δίσκους των συνθετών , στους οποίους ο ίδιος απλά συμμετείχε.("Οδός Αριστοτέλους", "Άσπρο μαύρο", "Ροβινσώνες", "Η συνάντηση" κλπ), αλλά και στους τρεις πρώτους προσωπικούς του δίσκους "Γιάννης Πάριος", "Τι θέλεις να κάνω" και "Που θα πάει που". Δύο τραγούδια λέει ο Κώστας Σμοκοβίτης , ο οποίος αν και τραγούδησε εκείνη την εποχή μερικά σπουδαία τραγούδια του Καλδάρα , του Λοίζου , του Θεοδωράκη , του Κουγιουμτζή στη συνέχεια δυστυχώς εξαφανίστηκε. Άλλα δύο τραγούδια λέει ο Δημήτρης Κοντολάζος , τα οποία δεν έχουν φυσικά καμία σχέση με ότι τραγούδησε στο μέλλον ο συγκεκριμένος τραγουδιστής (π.χ. "Φέρτου μια μπύρα , δεν είχε πείρα..."κλπ).Κρίμα γιατί η φωνή του είχε όλα τα στοιχεία για κάτι καλύτερο. Τα ίδια βέβαια ισχύουν και για την Άννα Βίσσυ, η οποία συμμετέχει μ'ένα πολύ ωραίο τραγούδι. Το τραγούδι "Αριζόνα" ερμηνεύει μια χορωδία αγνώστων λοιπών στοιχείων , ενώ τον κύκλο των ερμηνευτών κλείνει η Χάρις Αλεξίου με το τραγούδι "Τι ταλαιπωρία" το οποίο δυστυχώς ακολούθησε την πορεία όλου του δίσκου και δεν ακούστηκε καθόλου. Ο δίσκος κλείνει με το εξαιρετικό "Κι όμως κι όμως" στο οποίο συμμετέχουν όλοι οι τραγουδιστές λέγοντας ο καθένας από μισό κουπλέ. Σίγουρα το συγκεκριμένο τραγούδι έχει κάτι να θυμίσει στον καθένα μας. Σαν κλείσιμο για το κείμενο αυτού του εξαιρετικού δίσκου, απλά παραθέτω τους στίχους: Είμαστε σαν τα μικρά παιδιά αγαπιώμαστε κι όμως μαλώνουμε κρύβουμε ουρανούς μες στην καρδιά φτιάχνουμε όνειρα και τα σταυρώνουμε Κι όμως κι όμως θα τα βρούμε πάλι είμαστε μεγάλοι και θα τα μπαλώσουμε κι όμως κι όμως στοίχημα θα βάλω θάρθει κάτι άλλο και θα ξελασπώσουμε Είμαστε σαν τα μικρά παιδιά μια βριζόμαστε και μια φιλιόμαστε κόβουμε στη μέση τη μπουκιά κι έπειτα ξανά πετροβολιόμαστε Κι όμως κι όμως θα τα βρούμε πάλι είμαστε μεγάλοι και θα τα μπαλώσουμε κι όμως κι όμως στοίχημα θα βάλω θάρθει κάτι άλλο και θα ξελασπώσουμε |
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Η γνώμη σας ... Προσθήκη σχολίου
