«Άλλο ένα Φεστιβάλ ”στη σκιά των βράχων” ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία. Χιλιάδες άνθρωποι ανέβηκαν στα δύο θέατρα “Μελίνα Μερκούρη” και “Άννα Συνοδινού” για να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις, να ψυχαγωγηθούν και να διασκεδάσουν, κάνοντας την καρδιά του πολιτισμού στην καλοκαιρινή Αθήνα να χτυπάει στον Βύρωνα.
Η φετινή επιτυχία του Φεστιβάλ έχει ιδιαίτερη αξία, καθώς η διεξαγωγή του συνέπεσε με τη δύσκολη οικονομική συγκυρία που βιώνουμε όλοι μας. Σε ένα καλοκαίρι ακυρώσεων και αναβολών, το Φεστιβάλ “στη σκιά των βράχων 2010” συγκέντρωσε δεκάδες χιλιάδες θεατές και σημείωσε υψηλή πληρότητα, αποδεικνύοντας τα γερά του θεμέλια και το διαχρονικό του κύρος. Είναι άξιο να σημειωθεί ότι πολλές από τις εκδηλώσεις ήταν sold out.
Η παράλληλη διεξαγωγή του συνεδρίου με θέμα “Διοργάνωση Φεστιβάλ: Τάσεις, εξελίξεις και προκλήσεις για την τοπική αυτοδιοίκηση”, με τη συμμετοχή του Παντείου Πανεπιστημίου, έδωσε θεωρητικό υπόβαθρο στην επιτυχημένη διοργάνωση που εδώ και 23 χρόνια αποτελεί αιχμή του δόρατος της πολιτιστικής Αθήνας.
Με τις επιτυχημένες εκδηλώσεις του 23ου Φεστιβάλ του Δήμου Βύρωνα έγινε πράξη το όνειρο: ο πολιτισμός είναι πιο δυνατός από την οικονομική κρίση. Ή, πιο σωστά, ο πολιτισμός είναι η απάντηση στην κρίση. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το 2011. Καλό Καλοκαίρι!»

Καταρχάς, ξεκαθαρίζω, ότι δεν εστιάζω, αποκλειστικά μόνο στο συγκεκριμένο φεστιβάλ, αλλά το χρησιμοποιώ απλά ως παράδειγμα.
Το φεστιβάλ λοιπόν πέτυχε! Είχε μεγάλη, sold out, επιτυχία και μάλιστα σε “δύσκολη οικονομική κρίση” κι, επίσης, έγινε και συνέδριο για να δοθεί και “θεωρητικό υπόβαθρο” στο ρεζουμέ, ότι “ο πολιτισμός είναι πιο δυνατός από την οικονομική κρίση”.
Αναρωτιέμαι όμως, με 20 ευρώ εισιτήριο(δηλαδή 40 ευρώ το ζευγάρι και 70 ευρώ μια τετραμελή οικογένεια με δυο παιδιά εφήβους ή φοιτητές) ποιοι πήγαν; Σίγουρα οι, “παντός εποχής”, “έχοντες” και, προφανώς, όσοι ευαίσθητοι πολιτισμένοι, έκοψαν από το … ψωμί τους για τον πολιτισμό! Έκοψαν από το ψωμί τους δηλαδή, για να πληρώσουν ακριβό εισιτήριο για μια θέση … στα βράχια, τα νταμάρια και τα τσιμέντα! Και τι έκανε ο “πολιτισμός” γι’ αυτούς; Διότι σε 13 από τις 16 συναυλίες (μένω μόνο στα ελληνικά μουσικά δρώμενα του φεστιβάλ) ήταν 20 ευρώ το εισιτήριο, μόλις σε 2 ήταν 15 ευρώ, με μόνο - αναμενόμενο – το φεστιβάλ των σχολικών συγκροτημάτων (schoolwave festival), που είχε 5 ευρώ. Αν κοιτάξει όμως κανείς τις τιμές των εισιτηρίων των συναυλιών του 2009, του ίδιου φεστιβάλ, θα δει ότι και πάλι είναι στα 20 ευρώ!
Και λέω, τώρα, εγώ. Τίποτα δεν άλλαξε από πέρσι ως φέτος στην Ελλάδα; Δεν πήγαμε κατά διαβόλου οικονομικά; Δεν μειώθηκαν οι μισθοί; Δεν περικόπηκαν τα δώρα; Δεν ανέβηκε κατακόρυφα η τιμή της βενζίνης; Δεν έμεινε τόσος κόσμος άνεργος; Δεν; … Δεν; Από άλλο κράτος ή και πλανήτη είναι όλοι οι εμπλεκόμενοι (διοργανωτές – μάνατζερ - καλλιτέχνες); Κανένας δεν ευαισθητοποιήθηκε, να μειώσει το κέρδος του, για χάρη του πολιτισμού, που, εννοείται, ότι υπηρετεί, και να ρίξει τις τιμές των εισιτηρίων; Αντίθετα, είδα και τιμές των 25(!) ευρώ, αλλά, ακόμα και … “μπακάλικες” των …22(!).  Ελάχιστοι, κι αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, είχαν τιμή εισιτηρίου 10 ευρώ! Η εξαίρεση, όμως, πάντα, επιβεβαιώνει, δυστυχώς, τον κανόνα, που στην περίπτωσή μας, δείχνει να μην υπολογίζει την πλειοψηφία του κοσμάκη, που οι μηνιαίες αποδοχές του, είναι της τάξεως των 600 και 800 ευρώ. Πως περιμένουν να πάνε αυτοί οι άνθρωποι στις συναυλίες, με εισιτήριο 20 και 25 ευρώ; Για να μείνουν την επόμενη μέρα νηστικοί, ενώ παραγωγοί και καλλιτέχνες θα τρώνε σε ακριβά εστιατόρια;!
Θα πρότεινα, ειδικά στους καλλιτέχνες, που οφείλουν να έχουν κι ολίγη ευαισθησία επάνω τους, να κάνουν ένα ταξίδι στον παλιό τους εαυτό! Οι περισσότεροι προέρχονται από λαϊκά και μεσαία στρώματα. Ας ξαναχρησιμοποιήσουν τη συγκοινωνία, ας ψωνίσουν από φτηνά σουπερμάρκετ, ας ψωνίσουν μη επώνυμα ρούχα, ας νταραβεριστούν και λίγο με νορμάλ κόσμο, ας μην πάνε μια χρονιά διακοπές, ας τολμήσουν να ζήσουν ΕΝΑΝ ΜΟΝΟ μήνα στη ζωή τους με 600 ευρώ! Να θυμηθούν και να καταλάβουν, γιατί το εισιτήριο έπρεπε να ήταν, το πολύ, 10 ευρώ …
«Ο πολιτισμός είναι η απάντηση στην κρίση», λέει το δελτίο Τύπου, αλλά, ποια είναι, η απάντηση του “πολιτισμού” στον δοκιμαζόμενο συμπολίτη μας; Ποια είναι, δηλαδή, η ευαισθησία του “πολιτισμού” προς τον Άνθρωπο;