Το έντεχνο ρετούς των Κατσιμιχαίων

Ο Χάρης κι ο Πάνος Κατσιμίχας αποτελούν, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο δίδυμο, κυριολεκτικά (αφού είναι δίδυμα αδέρφια), τραγουδοποιών στην Ελλάδα. Ξεκίνησαν με έναν πολύ σημαντικό, και διαχρονικό πλέον δίσκο («Ζεστά Ποτά»/1985), σε παραγωγή του Μανώλη Ρασούλη, όπου έγινε πλατινένιος (100.000 πωλήσεις). Χρωστάνε πολλά στον Νταλάρα, όσον αφορά το πέρασμά τους στο ευρύ κοινό, αφού τη διετία 1985-1986, αποτέλεσαν τρίδυμο, γυρνώντας όλον τον κόσμο. Και, συνέχισαν, για 25-30 χρόνια, με μια σπουδαία(κι εμπορική συνάμα) δισκογραφία, με τραγούδια που έμειναν κι αγαπήθηκαν πολύ!

Γύρω στις αρχές τις περασμένης δεκαετίας, το δίδυμο διαλύθηκε, αφού αποσύρθηκε ο Χάρης Κατσιμίχας, εξηγώντας τους προσωπικούς του λόγους. Ο Πάνος Κατσιμίχας, συνέχισε μόνος του, με έναν καλό, κατά τη γνώμη μου, δίσκο («Οι μπαλάντες των πολυκατοικιών» / 2004) και με έναν μέτριο, μαζί με τον μακαρίτη Μάνο Ξυδούς («Μέχρι να πάρεις παγωτό σε βρίσκει ο χειμώνας»/2007). Επίσης κι οι δυο τους – ακόμα δηλαδή κι ο Χάρης που απείχε από τα live - είχαν κάποιες δισκογραφικές συμμετοχές, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο όμως. Όλα, κι η έμπνευση του δημιουργού, έχουν ένα τέλος. Έχει πει ο Σαββόπουλος, κι εγώ μπορώ γράψω, ανά πάσα στιγμή, νέα τραγούδια, ξέρω τον τρόπο τεχνικά. Αλλά, βέβαια, δεν είναι αυτό το θέμα, πρέπει να έχεις κάτι να πεις, και μάλιστα εμπνευσμένα, ειδικά όταν ο πήχης του παρελθόντος σου είναι ψηλά.
Μάλιστα, το τέλος του διδύμου τους, νόμιζα, ότι επισφραγίστηκε, με την κυκλοφορία της «Μουσικής αυτοβιογραφίας» τους (2006).
Πέρσι, όμως, αποφάσισαν, να επανενωθούν(γίνεται και στο εξωτερικό αυτό συχνά με διάφορα συγκροτήματα) για μερικές - μετρημένες – αποχαιρετιστήριες, ας τις πω, συναυλίες, με δικαιολογία κι αφορμή, την επανεργοποίηση του Χάρη, όσον αφορά τα live του. Η οποία, σηματοδοτήθηκε κι από μια – ατυχή κατά την οπτική μου – συνέντευξή του, που, καλύτερα, να μην την έδινε ποτέ! (δες εδώ στον ΟΡΦΕΑ το σχόλιό μου). Εν πάση περιπτώσει, οι συναυλίες αυτές έγιναν και πήγαν και καλά εμπορικά.

 

 

Δεν έμελε όμως να τελειώσει πέρσι ο «αποχαιρετισμός»! Συνεχίστηκε και φέτος! Και, μάλιστα, με κανονική καλοκαιρινή περιοδεία. Καλά κάνουν, αν το θέλουν. Ούτε μπορώ να μπω στο μυαλό τους γιατί το κάνουν. Μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω : Η ανθρώπινη ανάγκη του καλλιτέχνη να έρχεται σε επαφή με το κοινό; Η εμπορική πλευρά(;) μια και σε εποχή κρίσης, όλοι πρέπει να ζήσουν μ’ αυτό που ξέρουν να κάνουν(«παλιά μου τέχνη κόσκινο » ή «μάθε τέχνη κι άστηνε κι άμα πεινάσεις πιάστηνε.»). Ναι, αλλά, εμείς οι ίδιοι(μουσικογράφοι κι ακροατές), δεν είμαστε που κατηγορούμε άλλους καλλιτέχνες, από την «άλλη όχθη», όπου κάνουν εμπορικές μόνο εμφανίσεις, στηριζόμενοι ρεπερτοριακά στα παλιά σουξέ τους; Έχουν να παρουσιάσουν οι Κατσιμιχαίοι τίποτα καινούριο, κι ουσιαστικό, δισκογραφικά, ως δίδυμο, εδώ και μια 15ετία; Όχι! Άρα, λειτουργούν το ίδιο εμπορικά, ανακυκλώνοντας τις επιτυχίες τους, σαν τον οποιονδήποτε επαγγελματία τραγουδιστή. Δεν το κατηγορώ ως πρακτική, αφού είναι επαγγελματίες καλλιτέχνες, αλλά ενοχλούμαι, όταν κάνουν αυτά τα οποία κάνουν κι άλλοι, που «στήνονται στον τοίχο», ενώ οι ίδιοι, και κάποιοι άλλοι, μένουν στο απυρόβλητο της κριτικής! Γιατί αυτός ο διαχωρισμός και τα «δυο μέτρα και δυο σταθμά»;
Το κερασάκι στην «εμπορική συναυλιακή τούρτα τους» : η αφίσα τους, με φωτό τους, τουλάχιστον προ 20ετίας! Κοιτάξτε την αντιπαραβολή, με το πώς είναι σήμερα οι 60χρονοι Κατσιμιχαίοι! Όλοι κατηγορούμε και σχολιάζουμε τις αφίσες των «εμπορικών», με το υπερβολικό ρετούς και τα κουκλίστικα, ατσαλάκωτα και πήλινα πρόσωπα! Εδώ; Γιατί κανείς δεν σχολιάζει; Ή το έντεχνο ρετούς είναι υπεράνω κριτικής;!
Πραγματικά, απογοητεύομαι (ενώ λατρεύω το ρεπερτόριο τους), όταν δυο καλλιτέχνες, που δεν έχουν καμιά σχέση με την εικόνα, αλλά με την ουσία των τραγουδιών τους, χρησιμοποιούν τερτίπια άλλων, κατακριτέων, χώρων.
Ας αποδεχτούν τα άσπρα τους μαλλιά και την ηλικία τους(κι εγώ όταν τους πρωτάκουσα ήμουν 17 και τώρα είμαι 43…) και, κυρίως, αν θέλουν να συνεχίσουν το παιχνίδι, ας μας μιλήσουν(δισκογραφικά) για το σήμερα. Αρκετά με την ανακύκλωση και το έντεχνο ρετούς, που, πονηρά, παίζει με τη νοσταλγία της γενιάς μου και την άγνοια των πιτσιρικάδων.

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου