Δεν είμαι άνθρωπος του καναπέ. Ούτε και της τηλεόρασης. Βλέπω λίγο τηλεόραση και μόνο όταν ο πολιτισμός και η ενημέρωση είναι το ζητούμενο και το προφανές. Όμως, θα υπάρξει μια στιγμή που το κορμί έχει την ανάγκη να ξεκουραστεί και το μυαλό να σταματήσει να «αναπνέει». Ο καναπές σίγουρα προσφέρεται για το πρώτο και από ότι φαίνεται, συχνά - πυκνά η τηλεόραση για το δεύτερο. Σε μία τέτοια αδύναμη στιγμή και παίζοντας με το τηλεκοντρόλ, έπεσα πάνω σε τηλεπαιγνίδι γνωστού ιδιωτικού καναλιού. Φαντάζομαι θα προβάλλεται αρκετό καιρό, εγώ πάντως πρώτη φορά είχα την «τύχη» να το παρακολουθήσω. «Θα πεις και ένα τραγούδι» ο τίτλος του. Αμ δε. Ώρες δρόμου και κακοτράχαλου απέχει η ουσία του παιγνιδιού από τον τίτλο του. Το concept; Συμμετέχοντες κάθε ηλικίας, κληρωθέντες εκ του πολυπληθούς κοινού αναγνωρίζουν τραγούδια, στίχους και μουσική και διαγωνίζονται στο ποιος θα αποδώσει καλύτερα ένα στίχο μέσα σε κάποιο γνωστό τραγούδι.
Συμπαθείς συνάνθρωποί μας, ακολουθώντας την ορχήστρα και τους μάλλον ατάλαντους τραβαδούρους της, με τον ενθουσιασμό και το τρακ του πρωτόβγαλτου στην πίστα, θυμούνται στίχους, τραγουδούν, κινούνται στο ρυθμό, φαλτσάρουν, ενθουσιάζονται, ζουν το όνειρο της σκηνής έστω και για λίγα λεπτά. Μας αφήνουν πραγματικά άφωνους με τις ερμηνευτικές τους δυνατότητες και «στήλη άλατος» με τις γνώσεις τους, πάνω στη μουσική και το στίχο. Με τον παρουσιαστή να κάνει μονίμως τις δεύτερες (ή και τις πρώτες) φωνές σε κάθε άσμα, σύγχρονους «προτεινόμενους» αστέρες της μουσικής showbiz, πρώην έγκλειστους σε σπίτια – studio να παλεύουν να δείξουν πόσο σπουδαίοι έγιναν στους μήνες της εκπαίδευσής τους και τα καμμιά 200αριά, διαρκώς επεφημούντα άτομα στο κοινό, το σκηνικό ολοκληρώνεται.
Ευτυχώς, το ρεπερτόριο της εκπομπής, στην πλειοψηφία των τραγουδιών του αφορά μουσικά φτιασίδια β΄και γ΄ διαλογής. Ναι, ναι, καλά ακούσατε, ευτυχώς. Γιατί έρχεται καμιά φορά και η ρημάδα η στιγμή που η εκπομπή και ο παρουσιαστής της θυμούνται τους μεγάλους δημιουργούς και τους μεγάλους ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού. Τον Τσιτσάνη, τη Μπέλλου, τον Καζαντζίδη, το Διονυσίου. Ωχ Παναγιά μου! Η μουσική στο απόσπασμα. Το ... εκτελεστικό.
Μπορεί να πέρασε και ένα τέταρτο που καθισμένη στον καναπέ, με βλέμμα απορίας και επερχόμενης μόνιμης αποβλακώσεως προσπαθούσα να κατανοήσω το λόγο ύπαρξης της εν λόγω εκπομπής. Ώσπου η εξάχρονη κόρη μου πήρε την κατάσταση στα χέρια της και πάτησε το κουμπί. «Κλείστο επιτέλους αυτό, δεν το αντέχω. Χάλια είναι ...».
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Η γνώμη σας ... Προσθήκη σχολίου
