Αντιγράφω την ανακοίνωση των εργαζομένων στο «Θεατρικό Μουσείο», την φωνή απελπισίας τους. Ελπίζω κάποιος να τους ακούσει….
Έκκληση Για Το Θεατρικό Μουσείο
«Στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού
τριών αιώνων Θεατρική Ιστορία»
«Παρά τις μακροχρόνιες και επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού, το μοναδικό Θεατρικό Μουσείο της χώρας που γέννησε το Θέατρο, κλείνει. Η ιδέα του θεατρικού Μουσείου που ξεκίνησε το 1938 από τον Γιάννη Σιδέρη, άντεξε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, την Δικτατορία, και εδραιώθηκε το 1976 την εποχή της μεταπολίτευσης, εκπνέει την εποχή του ΔΝΤ, την εποχή της απόλυτης εκποίησης όχι μόνο των οικονομικών αξιών, αλλά κυρίως της εθνικής και πολιτισμικής απαξίωσης. Ως υπόδουλοι διαχειριστές οι κρατικοί λειτουργοί εκποιούν την πολιτισμική μας ταυτότητα. Είναι μοιραίο η μοναδική θεατρική κιβωτός του τόπου να κλείνει την εποχή που κυβερνάει τη χώρα ο εγγονός του ιδρυτή του Εθνικού Θεάτρου (Γεώργιος Παπανδρέου) και που υπουργός Πολιτισμού είναι ο εγγονός του ιδρυτή του Μουσείου Μπενάκη (Αντώνης Μπενάκης).
Το Θεατρικό Μουσείο δεν αποτελεί ένα μεγάλο φορέα που απαιτεί υψηλές επιδοτήσεις και μεγάλα κονδύλια. Με 3 αιώνων θεατρικό μουσειακό υλικό εκτεθειμένο στο υγρό και ακατάλληλο υπόγειο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου της Αθήνας και χιλιάδες τόμους θεατρικών βιβλίων στοιβαγμένων σε μισθωμένο οίκημα στα Πατήσια, προσπαθούσε να επιβιώσει κάτω από την αναλγησία και την αδιαφορία της «πολιτισμικής» πολιτικής που στόχευε στην προβολή του πολιτισμού μας, υπό το πρίσμα μιας εμπορικής ιλουστρασιόν εκδοχής, ακριβών διεθνών διαγωνισμών και διοργανώσεων, τα υπέρογκα έξοδα των οποίων είχαν από καιρό οδηγήσει στην χρεοκοπία πολλούς σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς. Η νέα οικονομική κατάσταση απλώς ολοκλήρωσε την διαδρομή ενός τέλματος που χρόνια τώρα φαινόταν ως η κατάληξη μιας αλόγιστης και ανύπαρκτης εθνικής πολιτισμικής πολιτικής. Το Θεατρικό Μουσείο αποτελεί το μοναδικό στο είδος του Μουσείο όχι μόνο στην χώρα, αλλά και γενικότερα στην περιοχή των Βαλκανίων. Τροφοδοτεί ερευνητές από όλο τον κόσμο και συνεργάζεται με το Υπουργείο Εξωτερικών και Πολιτισμού ως διεθνής κόμβος θεατρικών πληροφοριών. Αποτελεί το μεγαλύτερο θεατρικό αρχείο, απολύτως απαραίτητο για την μελέτη, έρευνα και καλλιτεχνική παραγωγή των παραστατικών τεχνών γενικότερα. Το υπουργείο αδυνατεί να επιδοτήσει ένα φορέα που απασχολεί μόνον 14 υπαλλήλους (οι οποίοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας) που προσπαθούν να διαχειριστούν 3 αιώνων θεατρικό υλικό το οποίο κινδυνεύει να πεταχτεί στα σκουπίδια. Αυτή την κρίσιμη ιστορική στιγμή που διακυβεύεται η οικονομική εξαθλίωση, η εθνική μας αυθυπαρξία, η κοινωνική πρόνοια, η παιδεία, η πολιτισμική μας εξαφάνιση μπορεί να φαντάζει ως το «μικρότερο» από τα μύρια δεινά. Όμως αυτό που πάντα μπορούσαμε να αντιτάξουμε στα μεγάλα οικονομικά λόμπυ που διαχειρίζονταν την τύχη μας, ήταν η μοναδική «βαριά» βιομηχανία που έχουμε: ο Πολιτισμόςμας.
Διαμαρτυρόμαστε για την οικονομική και πολιτισμική εξαθλίωση που βιώνουμε και ζητούμε συμπαράσταση σε αυτό τον άνισο αγώνα.»
Οι εργαζόμενοι του θεατρικού μουσείου

Η ανακοίνωση της Διοίκησης του «Θεατρικού Μουσείου»
Το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου εξέδωσε την εξής ανακοίνωση:
«Το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Μελέτης & Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικού Μουσείου, απευθυνόμενο στο ελληνικό θεατρικό κοινό, την πανεπιστημιακή και την άλλη εκπαιδευτική κοινότητα, τα Μ.Μ.Ε και τη θεατρική συντεχνία, έχει να ανακοινώσει τα εξής:
Α. Το Κέντρο μας, με έτος ιδρύσεως το 1938, εδώ και 40 χρόνια επιχορηγείται αποκλειστικά από το Υπουργείο Πολιτισμού και με μικρά ποσά από την Εργατική Εστία.
Β. Δεν διαθέτει άλλους πόρους και δεν εισπράττει εισιτήριο εισόδου.
Γ. Με την εγγύηση του Υπουργείου Πολιτισμού, στο παρελθόν, ενοικίασε ακίνητο για να στεγάσει τη μεγάλη Βιβλιοθήκη του και το Αρχείο Αποκομμάτων (από το 1896).
Δ. Το Προσωπικό του εξυπηρετεί το κοινό της Βιβλιοθήκης, τον εκθεσιακό χώρο, το Αρχείο, τη Μηχανοργάνωση και την ψηφιοποίηση του υλικού και τροφοδοτεί το site.
Ε. Εξαιτίας της αδυναμίας του Υπουργείου Πολιτισμού να ανταποκριθεί στις ανάγκες, με αποτέλεσμα την οικονομική κατάρρευση:
α. Το Προσωπικό, απλήρωτο επί 4 μήνες, προέβη σε επίσχεση εργασίας.
β. Το Προεδρείο του Διοικητικού Συμβουλίου δικάζεται την 20ή Μαΐου 2011 για χρέη στο ΙΚΑ και υπεξαίρεση των ασφαλιστικών του Προσωπικού.
γ. Ως εκ τούτου, το Κέντρο αδυνατεί,
Ι) Να εξυπηρετήσει Καθηγητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς, δημοσιογράφους, ερευνητές, το θεατρικό και θεατρόφιλο κοινό, καθώς και τουρίστες από όλο τον κόσμο.
ΙΙ) Να εφοδιάσει με αρχειακό υλικό και οπτικοακουστικά ντοκουμέντα την εκπαιδευτική κοινότητα και τα Πανεπιστήμια του εξωτερικού.
ΙΙΙ) Να συνεχίσει να τροφοδοτεί το Μουσείο της Επιδαύρου με το ανάλογο κατ’ έτος εκθεσιακό υλικό.
ΣΤ. Το Διοικητικό Συμβούλιο, άμισθο και εκλεγμένο από τα μέλη του Κέντρου, την αφρόκρεμα του ελληνικού θεάτρου, οδηγείται με απελπισία στην αναζήτηση λύσεων (διάλυση του Σωματείου, εκποίηση της περιουσίας) για να αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα, ανάμεσα στα οποία και η ποινική δίωξη του Προεδρείου, με την κατηγορία της υπεξαίρεσης οφειλών, τις οποίες, επί έτη, αναλάμβανε το Κράτος.
Το Διοικητικό Συμβούλιο ζητεί να καταβληθούν τα συσσωρευμένα χρέη και καλεί το Υπουργείο Πολιτισμού να αναλάβει, μετατρέποντας σε Κρατικό το μοναδικό Αρχείο και Μουσείο Θεάτρου του τόπου, με υλικό δύο αιώνων».