Κείμενο: Καλή Βανδώρου
Πρεμιέρα | «Κόκκινο»: Μείξη συναισθημάτων και σκέψεων
Δημοσιεύθηκε: 01.11.2011, 19:08
Για δεύτερη συνεχή χρονιά παρουσιάζεται στο Θέατρο Δημήτρης Χορν η παράσταση «Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης μαζί με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, έναν σχετικά νέο ηθοποιό που στέκεται αντάξια στο πλευρό του έμπειρου Φασουλή που, για μία ακόμα φορά παίζει με απόλυτα φυσικό τρόπο. Με άλλα λόγια, στη συγκεκριμένη παράσταση παίζουν μόνο δύο άτομα, κάτι που για κάποιους είναι κουραστικό, ειδικά αφού δεν υπάρχει διάλειμμα.Για τους περισσότερους, όμως, οι σχεδόν 2 ώρες που είναι οι ηθοποιοί πάνω στη σκηνή, περνούν δίχως να το καταλάβουν. Είναι τέτοια η ένταση των πρωταγωνιστών, όπως και το πάθος τους για αυτό που κάνουν που, πραγματικά, παρασύρουν τον θεατή, μεταφέροντάς τον ταυτόχρονα στον 20ό αιώνα και στη ζωή του ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο την περίοδο της καλλιτεχνικής του ωριμότητας. Ο Φασουλής υποδύεται τον διάσημο καλλιτέχνη και ο Παπασπηλιόπουλος τον μαθητή του, Κεν.
Αφετηρία της ιστορίας είναι η πρόταση που δέχεται ο Ρόθκο να ζωγραφίσει τοιχογραφίες για ένα πολύ γνωστό εστιατόριο της Νέας Υόρκης. Με αυτόν τον τρόπο ο μαθητής υποστηρίζει ότι ο ζωγράφος δεν αντιστέκεται στην εμπορευματοποίηση της τέχνης, αφού ο χώρος που θα τοποθετηθούν τα έργα είναι ένας απόλυτα εμπορικός τόπος. Ο Ρόθκο το αρνείται, αλλά τελικά συνειδητοποιεί το «λάθος» του και αντιδράει ανάλογα. Παράλληλα, οι δυο άνδρες φανερώνουν για πρώτη φορά τους φόβους που έχουν για τη ζωή, τον θάνατο και γενικά, για την ανθρώπινη ύπαρξη. Η μουσική υπόκρουση της παράστασης είναι η λόγια, αφού μόνο αυτό το είδος παραδέχεται ο Ρόθκο ως άξιο αναφοράς.
Αφετηρία της ιστορίας είναι η πρόταση που δέχεται ο Ρόθκο να ζωγραφίσει τοιχογραφίες για ένα πολύ γνωστό εστιατόριο της Νέας Υόρκης. Με αυτόν τον τρόπο ο μαθητής υποστηρίζει ότι ο ζωγράφος δεν αντιστέκεται στην εμπορευματοποίηση της τέχνης, αφού ο χώρος που θα τοποθετηθούν τα έργα είναι ένας απόλυτα εμπορικός τόπος. Ο Ρόθκο το αρνείται, αλλά τελικά συνειδητοποιεί το «λάθος» του και αντιδράει ανάλογα. Παράλληλα, οι δυο άνδρες φανερώνουν για πρώτη φορά τους φόβους που έχουν για τη ζωή, τον θάνατο και γενικά, για την ανθρώπινη ύπαρξη. Η μουσική υπόκρουση της παράστασης είναι η λόγια, αφού μόνο αυτό το είδος παραδέχεται ο Ρόθκο ως άξιο αναφοράς.
 |  |
 |  |
Ποιο είναι λοιπόν, το αίσθημα που απορρέει από το «Κόκκινο»; Ότι, έχοντας από τη μία ένα έργο έξυπνο και ιδιαίτερο και από την άλλη δύο πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς, ο θεατής φεύγει πλήρης από σκέψεις και ικανοποίηση για το έργο που μόλις παρακολούθησε. Σε αυτό βοηθάνε πάρα πολύ τα «αληθινά» σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη, τα εντελώς «φυσικά» κοστούμια της Ντένυς Βαχλιώτη και οι εξαιρετικοί φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Η γνώμη σας ... Προσθήκη σχολίου
