156 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.08.2017
Ορφέας | Main Feed

Ιστορία και μνήμες

Δώρα Παπαδοπούλου

"Όπως καταλαβαίνετε, η απόφαση της Σουηδικής Ακαδημίας με έχει συγκινήσει. Ήξερα πως έχει τεθεί η υποψηφιότητά μου φέτος για πρώτη φορά, ωστόσο δεν πίστευα ότι είναι πολλές οι πιθανότητες να τιμηθώ με το Νόμπελ. Πιστεύω ότι με την απόφασή της αυτή η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να τιμήσει ενδεικτικά στο πρόσωπό μου ολόκληρη την μετά το Γιώργο Σεφέρη σύγχρονη ελληνική ποίηση που πραγματικά βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Γι΄ αυτό η τιμή δεν είναι αποκλειστικά δική μου. Ανήκει σε όλους. Η δική μου χαρά είναι ότι μ΄ αυτό τον τρόπο μπόρεσα να προσφέρω μία υπηρεσία στον τόπο μου."
Με αυτά τα λόγια ο Οδυσσέας Ελύτης υποδέχθηκε την είδηση της βράβευσης του από τη Σουηδική Ακαδημία με το βραβείο Νόμπελ στις 18 Οκτωβρίου του 1979. Ήταν το δεύτερο βραβείο Νόμπελ για την ελληνική λογοτεχνία μία δεκαπενταετία μετά τη βράβευση του Γιώργου Σεφέρη, το 1963. Η Σουηδική Ακαδημία στην ανακοίνωση περί βράβευσης του Ελύτη δε διστάζει να αποκαλέσει το “Άξιον Εστί” ένα από τα πιο πυκνά και πολυπρόσωπα έργα του 20ου αιώνα.
 
Το πρακτορείο Associated Press γράφει την επομένη της αναγγελίας της βράβευσης: Το Νόμπελ Λογοτεχνίας δόθηκε στον 68χρονο Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος λέει ότι "αγωνίστηκε να ανακαλύψει την αληθινή μας ταυτότητα" εικονίζοντας τους αγώνες του ανθρώπου πάνω στο φόντο της Αιγαιοπελαγίτικης παράδοσης. Ο Οδυσσέας Ελύτης είναι ο δεύτερος Έλληνας ποιητής που βραβεύεται από τη Σουηδική Ακαδημία μετά το Γιώργο Σεφέρη το 1963. Από τη Βρετανίδα Ντόρις Λέσσινγκ, τον Γκράχαμ Γκρην, τον Τούρκο Γιοσάρ Κεμάλ που ήταν από τους επικρατέστερους υποψηφίους, η Σουηδική Ακαδημία προτίμησε τον Οδυσσέα Ελύτη, παρόλο που το έργο του είναι αμετάφραστο στα Σουηδικά. Τα μέλη της Ακαδημίας που διάβασαν το έργο του Ελύτη σε αγγλική μετάφραση τον ξεχώρισαν γιατί η ποίησή του πάνω στο φόντο της ελληνικής παράδοσης απεικονίζει με αισθησιακή ρώμη και διανοητική σαφήνεια τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για την ελευθερία και τη δημιουργικότητα.
 
Όπως ήταν αναμενόμενο, σύσσωμος ο πολιτικός και καλλιτεχνικός κόσμος και βέβαια το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας δέχθηκε με χαρά και συγκίνηση την είδηση. “Σαν Έλληνας και σαν καλλιτέχνης, δε μπορώ παρά να πανηγυρίσω γι΄ αυτή τη μεγάλη τιμητική διάκριση που φέρνει στο διεθνές προσκήνιο την Ελλάδα και την ελληνική τέχνη. Στο πρόσωπό του βραβεύεται όλη η ελληνική ποίηση, όλη η ελληνική τέχνη, όλος ο ελληνικός λαός”, δήλωσε ο Μίκης Θεοδωράκης, ενώ ο Μάνος Χατζιδάκις ανέφερε με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο: “Ο Ελύτης ανήκει σε μια γενιά που στον καιρό της χλευάστηκε και κοροιδεύτηκε από το επίσημο "πνευματικό" κατεστημένο του τόπου μας και αναθεματίστηκε από τις δήθεν προοδευτικές παρατάξεις του καιρού του, γιατί δεν επέδειξε στιχουργική ευαισθησία στην κατοχή και την αντίσταση. Επιπλέον, διώχτηκε από ιερείς, καθηγητές και αστυνόμους γιατί δεν υπήρξε εύκολα αντιληπτός. Το Νόμπελ δε διαγράφει μονομιάς το μαύρο σύννεφο που μας περιβάλλει  και εξακολουθεί να μας απειλεί. Γιατί δυστυχώς, το μόνιμο πνευματικό κατεστημένο του τόπου μας δεν είναι η ποίηση του Ελύτη.
Ο έτερος μιας δυνατής ποιητικής συντροφιάς Νίκος Γκάτσος αναφέρει: “Με μεγάλη χαρά πληροφορήθηκα την απονομή του βραβείου Νόμπελ στον Οδυσσέα Ελύτη. Η απόφαση της Σουηδικής Ακαδημίας τιμά πρώτα από όλα την ίδια, γιατί βράβευσε έναν σπουδαίο αναμφισβήτητα ποιητή. Σαν φίλος του εύχομαι στον Ελύτη να μην επαναπαυθεί στις δάφνες του αλλά να εξακολουθήσει να αποκαλύπτει στο έθνος την τόλμη και την αλήθεια των οραμάτων του.”, ενώ με χιούμορ ο Γιάννης Ρίτσος δηλώνει: “Η απονομή του βραβείου Νόμπελ στο μεγάλο μας Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη δεν είναι μία τιμή προς τον Ελύτη, αλλά μία τιμή προς το ίδιο το Νόμπελ.”
 
Στις 10 Δεκεμβρίου 1979, σε μία μεγαλοπρεπή τελετή στη Στοχκόλμη, με πλήθος προσκεκλημένων και εδεσμάτων, ο Οδυσσέας Ελύτης (όπως και οι άλλοι βραβευθέντες της ίδιας χρονιάς) παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ, από τα χέρια του τότε βασιλιά της Σουηδίας Καρόλου Γουστάβου. Στην καθιερωμένη ομιλία ενώπιον των μελών της Σουηδικής Ακαδημίας, ο Ελύτης μεταξύ άλλων θα πει:

Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας. Επειδή οι ιδιότητες αυτές είναι που καθόρισαν τον χώρο μέσα στον οποίο μου ετάχθη να μεγαλώσω και να ζήσω. Και αυτές είναι που ένιωσα, σιγά - σιγά, να ταυτίζονται μέσα μου με την ανάγκη να εκφραστώ. Είναι σωστό να προσκομίζει κανείς στην τέχνη αυτά που του υπαγορεύουν η προσωπική του εμπειρία και οι αρετές της γλώσσας του. Πολύ περισσότερο όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί και αυτό που του υπαγορεύουν είναι μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα. Δεν μιλώ για τη φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τ' αντικείμενα σ' όλες τους τις λεπτομέρειες αλλά για τη μεταφορική, να κρατά την ουσία τους και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια που να υποδηλώνει συνάμα την μεταφυσική τους σημασιολογία. 0 τρόπος με τον οποίο μεταχειρίστηκαν την ύλη οι γλύπτες της Κυκλαδικής περιόδου, που έφτασαν ίσια-ίσια να ξεπεράσουν την ύλη, το δείχνει καθαρά. Όπως επίσης, ο τρόπος που οι εικονογράφοι του Βυζαντίου επέτυχαν από το καθαρό χρώμα να υποβάλλουν το "θείο".
Μια τέτοια, διεισδυτική και συνάμα μεταμορφωτική επέμβαση μέσα στην πραγματικότητα επεχείρησε πιστεύω ανέκαθεν και κάθε υψηλή ποίηση. Όχι να αρκεστεί στο "νυν έχον" αλλά να επεκταθεί στο "δυνατόν γενέσθαι" . Κάτι που, είναι η αλήθεια, δεν εκτιμήθηκε πάντοτε. Ίσως γιατί οι ομαδικές νευρώσεις δεν το επέτρεψαν. Ίσως γιατί ο ωφελιμισμός δεν άφησε τα μάτια των ανθρώπων ανοιχτά όσο χρειάζεται. Η ομορφιά και το φως συνέβη να εκληφθούν άκαιρα ή ανώδυνα. Και όμως. Η διεργασία που απαιτείται για να φτάσει κανείς στο σχήμα του Αγγέλου είναι, πιστεύω, πολύ πιο επώδυνη από την άλλη που εκμαιεύει όλων των λογιών τους Δαίμονες.
Βέβαια υπάρχει το αίνιγμα. Βέβαια υπάρχει το μυστήριο. Αλλά το μυστήριο δεν είναι μια σκηνοθεσία που επωφελείται από τα παιχνίδια της σκιάς και του σκότους για να μας εντυπωσιάσει απλώς. Είναι αυτό που εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως. Είναι τότε που προσλαμβάνει την αίγλη εκείνη που ελκύει και που την ονομάζουμε Ομορφιά. Την Ομορφιά που είναι μια οδός - η μόνη ίσως οδός προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει. Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει.
Από τα μυριάδες μυστικά σήματα, που μ' αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος και που αποτελούν άλλες τόσες συλλαβές μιας άγνωστης γλώσσας, να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις φράσεις που η αποκρυπτογράφησή τους να σε φέρνει πιο κοντά στην βαθύτερη αλήθεια.
Πού λοιπόν βρίσκεται σε έσχατη ανάλυση η αλήθεια; Στην φθορά και στον θάνατο που διαπιστώνουμε κάθε μέρα γύρω μας ή στη ροπή που μας ωθεί να πιστεύουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι ακατάλυτος και αιώνιος; Είναι φρόνιμο να αποφεύγουμε τις μεγαλεπήβολες εκφράσεις, το ξέρω. Οι κατά καιρούς κοσμολογικές θεωρίες τις χρησιμοποίησαv, ήρθαν σε σύγκρουση, άκμασαν, πέρασαν. Η ουσία όμως έμεινε, μένει. Και η Ποίηση, που εγείρεται στο σημείο όπου ο ορθολογισμός καταθέτει τα όπλα του για να τ' αναλάβει εκείνη και να προχωρήσει μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, ελέγχεται να είναι ίσια-ίσια εκείνη που προσβάλλεται λιγότερο από τη φθορά. Διασώζει σε καθαρή μορφή τα μόνιμα, τα βιώσιμα στοιχεία που καταντούν δυσδιάκριτα μέσα στο σκότος της συνείδησης όπως τα φύκια μέσα στους βυθούς των Θαλασσών. Να γιατί μας χρειάζεται η διαφάνεια. Για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μες από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθεί να σταθούμε όρθιοι πάνω σ' αυτή τη γη. Από τον Ηράκλειτο έως τον Πλάτωνα και από τον Πλάτωνα έως τον lησού διακρίνουμε αυτό το "δέσιμο" που φτάνει κάτω από διάφορες μορφές ως τις ημέρες μας και που μας λέει περίπου το ίδιο: ότι εντός του κόσμου τούτου εμπεριέχεται και με τα στοιχεία του κόσμου τούτου ανασυντίθεται ο άλλος κόσμος, ο "πέραν", η δεύτερη πραγματικότητα, η υπερτοποθετημένη επάνω σ' αυτήν όπου παρά φύσιν ζούμε. Είναι μια πραγματικότητα που τη δικαιούμαστε και που από δική μας ανικανότητα δεν αξιωνόμαστε.
Σημασία έχει η αναπνοή της αθανασίας που μας επιτρέπουν. Η Ποίηση οφείλει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πέραν από συγκεκριμένα δόγματα, να επιτρέπει αυτή την αναπνοή.
 

Τότε όμως η Ποίηση; Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η φετινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με την χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατάντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.
Είναι, το ξέρω, άτοπο ν' αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να επαινεί το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στον βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση. Μου δόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρόλα αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στη υλική και πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευτώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος για παράδειγμα- χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρισμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας. Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση.
Λέμε και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ' ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Όταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης, προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή.
Για τον ποιητή - μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά είναι αληθές - η μόνη κοινή γλώσσα που αισθάνεται να του απομένει είναι οι αισθήσεις. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο τρόπος που αγγίζονται δύο σώματα δεν άλλαξε. Μήτε οδήγησε σε καμία σύγκρουση όπως οι εικοσάδες των ιδεολογιών που αιματοκύλισαν τις κοινωνίες μας και μας άφησαν με αδειανά χέρια.
Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους δύσκολους είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλα αυτά βρίσκεται στα χέρια μας
 
 
Από τότε πέρασαν τριάντα δύο χρόνια και οι εποχές άλλαξαν. Κάποιοι είπαν τους ποιητές λαπάδες. Κάποιοι άλλοι θέλησαν να φτιάξουν προτομή του Ελύτη στο Σούνιο να «αγναντίζει» το Αιγαίο. Δείχνοντας αμφότεροι  ότι δεν υπολογίζουν τίποτα, αφού τα «ελληνικά» τους έδειχναν ότι δεν είχαν διαβάσει ποτέ τους ποίηση.  Ευτυχώς, υπήρξαν κι αυτοί οι κάποιοι που τους χάρισαν τις μελωδίες τους, που τραγούδησαν και τους έβαλαν στα σπίτια. Τη ζωή μας δυσκόλεψαν οι πολλές ευκολίες που βρέθηκαν στο δρόμο μας. Και φθάσαμε εύκολα στο σήμερα. Τα βραβεία δίνουν και παίρνουν στους καιρούς μας, μα δεν είναι αυτά που θα θέλαμε μα εκείνα που απευχόμαστε. Η μοίρα μας παρ' όλα αυτά βρίσκεται στα χέρια μας. 
 
 

Δείτε ακόμη:
ΡΙΜΕΪΚ | ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ - ΔΥΟ ΝΟΜΠΕΛ, ΔΥΟ ΕΠΟΧΕΣ
 
Η ΡΕΝΑ ΘΕΟΛΟΓΙΔΟΥ μέσα από τη σειρά «ΡΙΜΕΪΚ» πραγματοποιεί αφιέρωμα στον ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ και στον ΓΙΩΡΓΟ ΣΕΦΕΡΗ, περιγράφοντας δύο εποχές και δύο κορυφαίες στιγμές των δύο μοναδικών βραβευμένων με το Νόμπελ Λογοτεχνίας Ελλήνων Εκπροσώπων της Γενιάς του ’30. Η ΜΑΡΩ ΣΕΦΕΡΗ, η ΕΛΕΝΗ ΑΡΒΕΛΕΡ, Πρύτανης της ΣΟΡΒΟΝΗΣ, ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ, Καθηγητής Πανεπιστημίου, ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, Δημοσιογράφος – Κριτικός, ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ, οι Εκδότες ΝΙΚΟΣ και ΧΡΥΣΑ ΚΑΡΥΔΗ και ο κορυφαίος Μουσικοσυνθέτης ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ καταθέτουν τις απόψεις τους για τους δύο Ποιητές, τη σημασία του έργου τους και τη βράβευσή τους. Επίσης μιλούν για τις ριζικές διαφορές του έργου τους, τα βασικά χαρακτηριστικά τους και για τις σχέσεις των δύο Ποιητών με τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της εποχής τους. Η εκπομπή ολοκληρώνεται με το «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ σε στίχους ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ, Σουηδικής Παραγωγής με αφορμή τη βράβευση του Ποιητή. Επίσης, πλαισιώνεται με αρχειακό υλικό από πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά γεγονότα από το 1936 έως τα σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της ΕΛΛΑΔΑΣ με τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ και τον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ προβάλλονται πλάνα, δημοσιεύματα και φωτογραφικό υλικό των δύο Ποιητών, συνέντευξη του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ, πλάνα από την τελετή βράβευσής του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ το 1963 και του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ το 1979 με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας από τη Σουηδική Ακαδημία. Ανάγνωση από απόσπασμα των έργων «ΗΛΙΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ», «ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ» του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ και ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ «ΠΟΙΗΜΑΤΑ» διαβάζει η Ηθοποιός ΠΕΜΥ ΖΟΥΝΗ και ακούγεται η δήλωση του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ κατά της Δικτατορίας.


 
 
 
 
 
 
 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δε με αφορούν. Τί θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941 - 1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967 - 1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989 - 1996 στην ηθική σήψη». Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια.
Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης (1922 - 2011), νομικός

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/8/1936 Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του δικτάτορα Φράνκο ο Ισπανός λογοτέχνης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
20/8/1949 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS