Ένας από αυτούς είναι ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος. Ο άνθρωπος – μπάντα δηλαδή, μια και τα καταφέρνει περίφημα σε βιολί, τρομπόνι, μαντολίνο, κιθάρες, κρουστά ενώ μιλάει περίφημα και την Ιταλική γλώσσα (οι φίλοι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα γνωρίζουν). Άριστος τραγουδιστής, εξαιρετικός performer με χιούμορ που ταιριάζει απόλυτα στον χώρο του τραγουδιού που διάλεξε να εκπροσωπήσει. Ο Αλκιβιάδης, πάλεψε καιρό για να εκδώσει την δουλειά του με τίτλο «Γαμώ την Καταδίκη μου» και τελικά τα κατάφερε υπό το label 7 του Ηλία Μπενέτου (παραγωγός σε αλησμόνητους δίσκους όπως: «Στου αιώνα την παράγκα», «Θάλασσα στη Σκάλα»). Το αποτέλεσμα δικαιώνει πρώτα από όλα τον ακροατή που επέλεξε τον δίσκο αυτόν, μετέπειτα τον ίδιο τον Αλκιβιάδη και τους συντελεστές του δίσκου καθώς και όσους γνωστούς και άγνωστους πίστεψαν σε αυτόν.  

Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος

Δεκαπέντε τραγούδια με ξεχωριστή πραγματικά χροιά, που αποπνέουν μια μουσική «υγεία» στον ακροατή και τον βοηθούν να εξωτερικεύσει συναισθήματα οργής, μίσους, αγάπης, στοργής και νοσταλγίας. Ξεκινάμε το ταξίδι μας με το ομώνυμο τραγούδι που στιχουργικά υπογράφει ο Γιώργος Παυριανός. Στο «Γαμώ την καταδίκη μου» συναντάμε το πρώτο «κατηγορώ» του Αλκιβιάδη και του Γιώργου απέναντι στην σημερινή εποχή που ξεζουμίζει τους νέους ανθρώπους οικονομικά και όχι μόνο. Ακολουθεί το «Νηπενθές» που ερμηνεύει ο Σπύρος Σακκάς και είναι ίσως από τα πιο ιδιαίτερα κομμάτια του δίσκου αυτού κυρίως λόγω της εκκεντρικής ενορχήστρωσής του. Στο «Άναψε τη φωτιά» συμμετέχει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ενώ ο υπογράφων το πρωτάκουσε από τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο στον Ζυγό όπου τότε συνεργάζονταν με τους Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Τάνια Τσανακλίδου, Σάκη Μπουλά και Γιάννη Ζουγανέλη. Τα ίδια ισχύουν και για «Το τραγούδι του ουρανού» μόνο που αυτή τη φορά ερμηνεύει αποκλειστικά ο Αλκιβιάδης.

Το δεύτερο «κατηγορώ» του Αλκιβιάδη ακούγεται μέσα από το «Μια ζωή περιοδικό», ένα τραγούδι με εξαιρετική δυναμική στους στίχους και τη μουσική. Ακολουθούν τα «Φεγγάρια» (μπαλάντα με ιδιαίτερο ήχο) και το «Για όλα αυτά» που κερδίζει τον ακροατή με τον δυναμισμό του. Συνεργάζεται με την Ζήνα Αρβανιτίδη στο «Μη μ’αφήνεις σ’αγαπάω» ενώ μελοποιεί τα ποίηματα «Σ’ένα νέο που αυτοκτόνησε» και «Η διαμαρτυρία των γιασεμιών» που έχουν γράψει η Μαρία Πολυδούρη και η Ράνια Ζούκα αντίστοιχα. Ακολουθεί το εξαιρετικό «ΕΜΟ», που συνδυάζει σάτιρα και χιούμορ με έντονο ρυθμό. Μια ακόμα μπαλάντα («Ματίνα») και ένα ορχηστρικό («Νηπενθές») μεσολαβούν μέχρι το τελευταίο τραγούδι που λέγεται «Πόλεμος» και είναι μελοποίηση σε ποίημα της Ράνιας Ζούκα. Σε αυτό, συμμετέχει η αφρόκρεμα της έντεχνης – ροκ σκηνής με τους, Παπακωνσταντίνου, Θηβαίο, Καζούλη, Πασχαλίδη, Πλιάτσικα, Τσακνή, Μαχαιρίτσα ενώ φωνητικά κάνουν η Πέπη και ο Νικόλας από τα Παιδικά χωριά SOS καθώς και ο Σταμάτης Μεσημέρης.