Η καινούργια αρχή βέβαια δεν συνεπάγεται απαραίτητα και αλλαγή. Το ύφος και το στυλ του Ζιώγαλα είχε γίνει ξεκάθαρο από την αρχή της καριέρας του και παραμένει απαράλλαχτο: ισόποσες δόσεις ποπ-ροκ και παράδοσης, ισορροπίες ανάμεσα στον ηλεκτρισμό και στον ακουστικό ήχο, όλα είναι πάνω κάτω όπως τα ξέραμε. Η παραγωγή και οι ενορχηστρώσεις, από τον ίδιο τον δημιουργό και τον Όμηρο Κομνηνό, είναι ομολογουμένως πολύ προσεγμένες και σε στιγμές ιδιαίτερα φιλόδοξες, καθώς επιστρατεύονται μπόλικοι μουσικοί σε μια μεγάλη γκάμα οργάνων, που περιλαμβάνει κοντραμπάσο, βιολί, ακορντεόν, σαξόφωνο, τρομπέτα, φλάουτο, τρομπόνι και νταούλι μεταξύ άλλων.
Στα 14 τραγούδια που περιέχει ο δίσκος δεν θα έλεγα ότι περιέχονται αριστουργήματα – έχουμε να κάνουμε με μέτρια έως και αρκετά καλά δείγματα δουλειάς. Το στοίχημα κερδίζουν το δυναμικό εναρκτήριο Μακριά Μακριά σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, το νωχελικό Δρόμος Του Μεταξιού, το ρεγγοειδές Κλέφτες, το ομώνυμο του δίσκου, η διασκευή στο βλάχικο Τάνα και η λυτρωτική ψαλμωδία Τα Σώματα σε στίχους Ελένης Μανιάτη. Από εκεί και πέρα, τα αποτελέσματα είναι ανάμεικτα, καθώς σε πολλές στιγμές τα κομμάτια «κολλάνε» ή «σέρνονται». Μού έκανε εντύπωση ότι σχεδόν σε όλα τα τραγούδια υπάρχουν καλές στιγμές (μια ενδιαφέρουσα αλλαγή εδώ, ένα όμορφο ριφ εκεί) που όμως σπάνια ολοκληρώνονται, σπάνια οδηγούν τελικά σε κάτι που να ξεπερνά τον μέσο όρο.