Το cd είναι χορταστικότατο. Δεκαεφτά συνολικά κομμάτια, ή δεκαέξι στην πράξη, αν θελήσουμε να είμαστε δίκαιοι εξαιρώντας μία μικρή - μόλις είκοσι δευτερολέπτων- παρένθεση του Ηλία Μαμαλάκη. Και πάλι είναι πολλά. Ενώ υπάρχει και στο τέλος κρυφό, κρουστό (!) bonus track, που μάλλον δεν είναι τυχαίο και με εύστοχο τρόπο κάνει φινάλε. Ο γνωστός έθνικ – λάτιν ήχος των Apurimac είναι πανταχού παρών. Πολλά όργανα, πολλοί ήχοι, πολυγλωσσία και πολυφωνία στις ερμηνείες συνθέτουν το παζλ. Ένα ακόμη πιο πολύχρωμο artwork είναι το πρώτο πράγμα που συναντά κανείς παίρνοντας το cd στα χέρια του και μάλλον προδιαθέτει ανάλογα για τη συνέχεια.
Έχω την αίσθηση πως κάποιοι ίσως έχουν συνδέσει τους Apurimac με χιουμοριστικά τραγούδια που έγιναν επιτυχίες τα προηγούμενα χρόνια και βάζουν την ταμπέλα του σατιρικού καλλιτέχνη στο γκρουπ αυτό. Είναι και αυτό. Αλλά είναι και πολύ πέρα από αυτό. Όσο γρήγορα μπορεί με διάθεση για αληθινή σάτιρα μετά μουσικής και χορευτικού ρυθμού, ένα κομμάτι όπως το «Δεν προλαβαίνω» (λες και ακούω τον εαυτό μου πραγματικά!) να παρασύρει τον ακροατή στο σαρκασμό μιας τόσο άηχης, αλλά φρενήρους πραγματικότητας, άλλο τόσο εύκολα και γρήγορα το επόμενο «Un bello dia de enero» από την άλλη είναι το απόλυτο αντίδοτο για να κρύψει το ρεαλισμό κάτω από το χαλί και να σε ταξιδέψει. Οι Apurimac είναι τεχνίτες που γνωρίζουν αυτούς τους λάτιν δρόμους.
Πριν κλείσουμε, να κάνουμε τις αναγκαίες συστάσεις για όσους δε γνωρίζουν και θέλουν να μάθουν. Οι Apurimac είναι οι: Daniel Armando, Τάκης Βαρελάς, Μάκης Παπαγαβριήλ, Βαγγέλης (Καρότος) Κατσαρέλης, Σταύρος Λίνος, Marcos Carrera, Δημήτρης Καραγιάννης. Στο δίσκο αυτό δε νιώθουν καθολου μοναξιά. Μία πλειάδα γνωστών μουσικών και ερμηνευτών τους πλαισιώνουν. Μαζί τους ο Παντελής Θαλασσινός, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, η Gabriela Torres, ο Σταύρος Λάντσιας, ο Γιώτης Κιουρτσόγλου, ο Carlos Buono, η Μάρθα Μορελεόν, ο Μάνος Θεοδοσάκης. Δε λείπουν και οι «νόστιμες» εκπλήξεις, όπως για παράδειγμα ο Ηλίας Μαμαλάκης σε ένα ρόλο που μας τον … θυμίζει.

Οι Apurimac λένε: «Ανοίξαμε τα παράθυρα. Τα ανοίξαμε για να μπει το φως κι ο καθαρός αέρας. Για να ταξιδεψει το βλέμμα μας πάνω στην απέραντη θάλασσα, απ΄τις ακτές της Μεσογείου ως τα νησιά της Καραϊβικής και τα λιμάνια της Νότιας Αμερικής. Τ΄ανοίξαμε για να μπει δροσιά απ΄τα βουνά μας, όσο κι απ΄τα απίθανα υψόμετρα των Άνδεων. Τ΄ανοίξαμε για να φύγει ο νους μας και να πάει σε ρυθμούς ξέφρενους, σε μελωδίες γνώριμες και μακρινές.». Εσείς θα τα κρατήσετε κλειστά;
[www.myspace.com/apurimac]