89 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.09.2017
Ορφέας | Main Feed

Δισκοκριτικές

Γιώργος Τζαγάκης

Γράφει ο Γιώργος Τζαγάκης
Μεσολάβησαν σχεδόν τρία χρόνια απο την προηγούμενη δισκογραφική δουλειά του Θανάση Παπακωνσταντίνου - τη συνεργασία του με το Διονύση Σαββόπουλο στο «Σαμάνο» - και αρκετοί μήνες αναμονής και παραφιλολογίας γύρω απο την κυοφορούμενη νέα του δισκογραφική δουλειά. Τελικά το 2011 βρήκε τον Παπακωνσταντίνου σε μια νέα δισκογραφική στέγη, την Inner Ear, αυτή που τελικά έμελλε να στεγάσει τον για μήνες «περιπλανώμενο» και πολυαναμενόμενο «Ελάχιστο Εαυτό».
Σ’ αυτό το δίσκο ο Φώτης Σιώτας, σταθερός συνεργάτης του Θανάση Παπακωνσταντίνου τα τελευταία χρόνια αναλαμβάνει έναν πιο ουσιαστικό ρόλο ως ο βασικός ενορχηστρωτής των περισσοτέρων τραγουδιών συνεπικουρούμενος απο τον ίδιο τον Παπακωνσταντίνου σε κάποια τραγούδια. Σε αυτόν πιστώνεται το γεγονός ότι κατάφερε να αποδώσει συνοχή στις ενορχηστρώσεις και να μυήσει στη φιλοσοφία των συνθέσεων του Θεσσαλού τραγουδοποιού μουσικούς οι οποίοι στην πλειονότητά τους δεν ανήκουν στον πυρήνα των σταθερών συνεργατών του.
Στο σημείο αυτό βέβαια οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι μετά τη διάσπαση της μπάντας που δημιουργήθηκε το 2000 με το «Βραχνό Προφήτη» και μετεξελίχθηκε στους «Λαϊκεδέλικα» το 2004,ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου δεν έχει καταφέρει-πέρα απο κάποιους σταθερούς συνεργάτες του-να δημιουργήσει μια εξίσου συνεκτική,σταθερή και άρτια μπάντα. Όσον αφορά την ποιότητα των συνθέσεων οφείλει να παρατηρήσει κανείς τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο ο Παπακωνσταντίνου ενσωματώνει παραδοσιακά στοιχεία σε σύγχρονες συνθέσεις με εργαλεία του με πλειάδα μουσικών οργάνων.
Αυτό που στην αρχή αποτελούσε την ιδιομορφία των συνθέσεών του και το βασικό στοιχείο των μουσικών πειραματισμών του φαίνεται πια ότι έχει ωριμάσει τόσο ώστε τα όρια ανάμεσα στην παραδοσιακή και τη σύγχρονη μουσική να είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα στις μουσικές του.Όσον αφορά το στιχουργικό μέρος του δίσκου,η γραφή του Θανάση Παπακωνσταντίνου δεν ξεπερνάει τα όρια της θεματολογίας που προϋπάρχει σε παλαιότερες δισκογραφικές δουλειές του και έτσι ο μυημένος στο ύφος του Παπακωνσταντίνου ακροατής θα βρει στα τραγούδια του «Ελάχιστου Εαυτού» αρκετές συνδέσεις με παλαιότερα τραγούδια του.Στις ερμηνείες των τραγουδιών ,η συμμετοχή του Ορφέα Περίδη δε με ικανοποίησε και η αρχική μου εντύπωση ότι το ερμηνευτικό του ύφος δεν ταίριαζε στο ύφος των τραγουδιών του Παπακωνσταντίνου επιβεβαιώθηκε και απο τις ερμηνείες του. Αντίθετα,ο Φώτης Σιώτας –αν αναλογιστεί κανείς ότι δε διαθέτει εμπειρία ως ερμηνευτής,όντας μουσικός- κινείται αξιοπρεπώς με την ερμηνεία και τα φωνητικά του μέσα στα πλαίσια του ύφους του δίσκου.Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια τραγούδια του δίσκου θα στεκόμουν στα «Ποιος θα με θυμάται», «San Michele», «Σαν παιδί» και «Σιμούν». Συμπερασματικά, στη νέα του δισκογραφική δουλειά ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου δεν έχει να παρουσιάσει κάποια ιδιαίτερα εμπνευσμένη στιγμή που να ξεχωρίζει αισθητά απο τις ήδη υπάρχουσες καταθέσεις του. Ο «Ελάχιστος Εαυτός» κάνει αισθητή την παρουσία του στο τοπίο της σύγχρονης ελληνικής δισκογραφίας δεν δικαιώνει όμως την προσμονή και τις προσδοκίες που δημιούργησε.
 
Γράφει ο Μιχάλης Τσαντίλας (updated)
Έπειτα από εννέα στούντιο δίσκους – κάποιοι από τους οποίους αποδείχτηκαν κομβικής σημασίας για το ελληνικό τραγούδι – και σχεδόν είκοσι χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας, κανείς δεν δικαιούται να ζητάει οτιδήποτε από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η προσφορά του στο ελληνικό τραγούδι έχει ήδη καταγραφεί ως σημαντική και ο ίδιος έχει από καιρό κερδίσει το δικαίωμα να κάνει ό,τι του καπνίσει.
Κι όμως, ο Ελάχιστος Εαυτός δεν είναι καθόλου... ελάχιστος. Αποτελεί μια πλούσια παραγωγή, απ’ αυτές που, λόγω των οικονομικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί στη χώρα μας, θα ακούμε όλο και πιο σπάνια στο μέλλον. Ο ήχος είναι κρυστάλλινος, συμμετέχουν πολλοί μουσικοί σε διάφορα ακουστικά και ηλεκτρικά όργανα και το πακέτο στο οποίο φιλοξενείται το cd είναι προσεγμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια – στα γνωστά υψηλά στάνταρ της Inner Ear, της νέας δισκογραφικής στέγης του δημοφιλούς τραγουδοποιού.
Δεν είναι, όμως, σπουδαίο μόνο το περιτύλιγμα και το τεχνικό μέρος του νέου αυτού δίσκου καθώς, για άλλη μια φορά, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου δείχνει ανήσυχος και δεν επαναπαύεται σε όσα έχει μέχρι σήμερα κατακτήσει – γεγονός ακόμα πιο αξιοθαύμαστο αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε όχι για κάποιο τζόβενο αλλά για άνθρωπο με καλά πατημένα τα πενήντα του χρόνια. Τα 12 κομμάτια που περιέχονται στον Ελάχιστο Εαυτό κινούνται στα υψηλά επίπεδα που έχουμε συνηθίσει πια να περιμένουμε από εκείνον.
Βέβαια, στον συνθετικό τομέα δεν θα βρει κανείς μεγάλες εκπλήξεις – άλλωστε, μετά από τόσα τραγούδια, ο χαρακτήρας των μελωδιών του Παπακωνσταντίνου είναι πια αναγνωρίσιμος. Η μόνη στιγμή που ακούγεται ιδιαίτερα «φρέσκια» είναι η Ανταρκτική, μια σύντηξη της τραχιάς φωνής του Λαρισαίου με τη βελούδινη εκφορά του Ορφέα Περίδη. Στο υπόλοιπο του δίσκου, ο ακροατής συναντά καλά δουλεμένους «απόηχους» από προηγούμενες δουλειές του τραγουδοποιού: τις λούπες και τις ηχητικές αλχημείες της Βροχής Από Κάτω, τις αρμονικές αναζητήσεις του Βραχνού Προφήτη, της Αγρύπνιας και του Διάφανου, όχι, όμως, και την «υπολογισμένη τελειότητα» του Σαμάνου. Σε συνδυασμό με τους σταθερά αποστομωτικούς στίχους και τις ενορχηστρώσεις του Φώτη Σιώτα, ο οποίος ανακατέβει μαεστρικά την οργανική τράπουλα, έχουμε να λέμε για ένα πολύ καλό αποτέλεσμα με ελάχιστες μόνο «προβληματικές» στιγμές. Η Ερώτηση Κρίσεως, ας πούμε, μου κάνει κάπως «εύκολη» για τα δεδομένα του Παπακωνσταντίνου και η ενορχήστρωση στην αρχή του San Michele νιώθω ότι βάζει... τρικλοποδιά σε ένα σπουδαίο, κατά τα άλλα, τραγούδι.
Ναι, δεν πιάνει κορυφή ο Ελάχιστος Εαυτός. Αλλά μιλάμε για την κορυφή που έχει αγγίξει στο παρελθόν ο ίδιος ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Γιατί αν βάλουμε το νέο του αυτό πόνημα δίπλα σε οτιδήποτε κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στην ελληνική δισκογραφία, το πράγμα αλλάζει και η «κρίση» είναι σαφέστατα ευνοϊκότερη. Και νομίζω ότι αυτό θα αποδειχθεί σε λίγους μήνες από σήμερα, όταν θα αρχίσουμε να τον συναντάμε στις διάφορες λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.
 
 
Τα τραγούδια του δίσκου
01 Loco-Motivo
02 Ο ελάχιστος εαυτός
03 Ποιός θα με θυμάται
04 San Michele
05 Ανταρκτική
06 Σαν παιδί
07 Του έρωτα και του θανάτου
08 Ομίχλη
09 Ερώτηση κρίσεως
10 Σιμούν
11 Φέγγαρος
12 Τα τραγούδια που έγραψα

O δίσκος «Ο ελάχιστος εαυτός» κυκλοφορεί απο την Inner Ear.
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν αγαπάς η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης, η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης, όλη η αγάπη είναι πόνος που λείπει η αγάπη.Που ’ναι η χαρά της αγάπης; Που ’ναι η αγάπη;
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/9/1948 Γεννήθηκε ο συνθέτης Σταμάτης Μεσημέρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS