107 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.09.2017
Ορφέας | Main Feed

Δισκοκριτικές

Μιχάλης Τσαντίλας

Πριν απ’ όλα, να ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι η καλύτερη μου που κάθομαι να γράψω τη γνώμη μου για το νέο άλμπουμ του Γιάννη Αναγνωστάτου. Κι αυτό γιατί τυχαίνει να τον έχω γνωρίσει από κοντά. Δεν είμαστε φίλοι ούτε κάνουμε παρέα, απλά έχουμε συναντηθεί σε δυο-τρεις περιπτώσεις και έχουμε ανταλλάξει μερικές κουβέντες. Κι όμως, ακόμα και αυτή η ελάχιστη σχέση με δυσκολεύει στο να διατυπώσω επακριβώς την άποψή μου για τον Αχινό. Επειδή, όμως, δεν βρέθηκε άλλος να αναλάβει τη «βρώμικη» δουλειά και επειδή η Inner Ear δε μου στέλνει τις εκδόσεις της απλά για να εμπλουτίζω τη δισκοθήκη μου, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του αχινού, του μικρού αυτού θαλάσσιου ζώου, είναι ότι δεν ξέρεις από πού... να τον πιάσεις. Και από αυτή την άποψη, αλλά και από πολλές άλλες, ο τίτλος που επέλεξε ο Λόλεκ (πρώην Lolek) για το άλμπουμ του είναι απόλυτα ταιριαστός. Μάς βάζει δύσκολα ο Αχινός, και σε εμάς τους ακροατές αλλά και στον ίδιο τον δημιουργό του, φοβάμαι. Οφείλεις, όμως, κατ’ αρχάς να του αναγνωρίσεις κάποια πράγματα του Γιάννη Αναγνωστάτου. Πρώτον, ότι τολμάει να εγκαταλείψει – προσωρινά ή όχι, δεν έχει σημασία – τον αγγλικό στίχο για χάρη του ελληνικού. Δεύτερον, ότι δίνει πολύ περισσότερη βαρύτητα εδώ σε έναν ηλεκτρικό ήχο με γωνίες και «βρωμιά», ο οποίος ελάχιστα είχε εξερευνηθεί στο ντεμπούτο του, το προ διετίας Alone. Τολμάει ο Λόλεκ, τη στιγμή που η πιο ασφαλής γι’ αυτόν επιλογή θα ήταν να συνεχίσει στο, πολύ επιτυχημένο εμπορικά, χαμηλότονο ύφος του προηγούμενου δίσκου και με αγγλικό στίχο.
υμάμαι ήμουν ένας από τους λίγους δημοσιογράφους που παρέστησαν στην παρουσίαση του Alone στο καφέ του Ιανού. Είχε εκτυλιχθεί μπροστά μου μια σκηνή που τη θυμάμαι ακόμα και που θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια ολόκληρη συζήτηση – εδώ την αναφέρω απλά προς εξυπηρέτηση της ανάλυσής μου. Μια κυρία είχε πλησιάσει τον Λόλεκ, ζητώντας του να της υπογράψει ένα αντίτυπο του άλμπουμ. Ενώ εκείνος το έκανε, η κυρία γύρισε και του είπε: «είστε πολύ ιδιαίτερος». Προφανώς η κυρία το εννούσε ως κομπλιμέντο και έτσι ακριβώς το εξέλαβε ο Λόλεκ αφού της απάντησε «ευχαριστώ» – φαντάζομαι και εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος έτσι θα το αντιλαμβανόμουν. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, όμως, από μόνη της αυτή η έκφραση δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι. Όπως είχε αναφέρει ο Μάνος Χατζιδάκις, αν δεν κάνω λάθος, σε μια κουβέντα του, ιδιαίτερο μπορεί να είναι και ένα φάλτσο ή και μία... πορδή. Χρειάζονται επιπλέον πράγματα, δηλαδή, για να γίνει μια απλή ιδιαιτερότητα άξια λόγου. Και νομίζω ότι ο Γιάννης Αναγνωστάτος τα διαθέτει.
Το τεράστιο ταλέντο, βέβαια, μάλλον δεν συγκαταλέγεται στα εφόδιά του – αν κρίνω από τα όσα είπε στη συνέντευξή του στη Βίκυ Φλέσσα το γνωρίζει και ο ίδιος. Το ταλέντο, όμως, είναι κατά τη γνώμη μου υπερεκτιμημένο: δεν είναι στο χέρι σου αν θα το έχεις ή όχι. Το θέμα είναι, λοιπόν, πόσο εργάζεσαι με όσο από αυτό διαθέτεις και τι «φιλοδοξίες» έχεις. Και ο Λόλεκ έχει όραμα, στοχεύει κάπου. Και γίνεται σαφές στα τραγούδια του Αχινού ότι βλέπει τον εαυτό του ως σοβαρό τραγουδοποιό. Κάτι, όμως, δεν πάει καλά τελικά και το πράγμα στραβώνει...
Υπάρχουν σίγουρα καλές στιγμές στο άλμπουμ αυτό. Το ομώνυμο του δίσκου ανήκει σε αυτές, όπως και τα Το Νερό Έχει Μνήμη, Δεν Αρκεί και Κανενός. Ο ήχος και οι ενορχηστρώσεις αποτελούν επίσης δυνατά χαρτιά, στις περισσότερες των περιπτώσεων, με τις κιθάρες να έχουν τον πρώτο λόγο και πλήκτρα, ακορντεόν, βιολί και τρομπέτα να χρωματίζουν κατά περίπτωση. Εκεί που εστιάζονται οι περισσότερες αδυναμίες, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι στους στίχους και στις μελωδίες των περισσότερων κομματιών.
Θεματολογικά, ο Λόλεκ δεν ασχολείται με τον πολυφορεμένο έρωτα παρά ελάχιστα, όπως στο Μου Λείπεις, το οποίο, όμως, δεν είναι παρά ένα σύντομο, κυνικό, ερωτικό ανέκδοτο. Επιλέγει να καταπιαστεί με άλλα θέματα αν και, παρά τις καλές προθέσεις του, δεν το κάνει πάντα με ενδιαφέροντα τρόπο. Για παράδειγμα, στο τραγούδι Καλλιτέχνης επιχειρεί να σκιαγραφήσει με σκληρό τρόπο το πορτρέτο του σημερινού καλλιτέχνη. Κι ενώ θα μπορούσες να του αποδόσεις το χαρακτηρισμό του «αυτοσαρκαζόμενου» δημιουργού («υποκριτής, λαίμαργο σκυλί που ησυχάζει μόνο αν του φορέσουνε το στέμμα του σπουδαίου» τραγουδάει), ενθυμούμενος πόσες φορές έχει δηλώσει ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη, αναρωτιέσαι προς τι όλο το μένος. Αλλού, στο Κεφάλι Και Βλέμμα Ψηλά, όπου αναφέρεται στον εθνικοπατριωτισμό, ένα πραγματικά καίριο και με πολύ «ψωμί» θέμα, αναλώνεται απλά στην περιγραφή μιας παρέλασης, αρκούμενος στην έκφραση απορίας για όσα παρακολουθεί. Επίσης, στα Μείνε Ατάραχος και Παρανυχίδες Και Μεγάλα Πάθη, των οποίων οι στίχοι ανήκουν στην Ντεμέτρια, ο στόμφος κάποιων λέξεων δεν σου επιτρέπουν να «εισέλθεις» στα τραγούδια, να συνδεθείς μαζί τους. Τέλος, στο Κανένα Έλεος, ένα ακόμα καλό τραγούδι, ο στίχος «κανένα έλεος στους έρωτες με τάσεις μικροαστικές» σε πηγαίνει πολλές δεκαετίες πίσω – και όχι με την καλή έννοια...
Οι μελωδίες, από την άλλη, επηρεασμένες τόσο από τραγουδοποιούς όπως ο Leonard Cohen όσο και από την επτανησιακή μουσική παράδοση, άλλοτε σε παρασέρνουν με άνεση και άλλοτε είναι τόσο ισχνές που σε αφήνουν να απορείς. Σίγουρα οι περιορισμένες δυνατότητες της φωνής του Λόλεκ δεν του αφήνουν πολλές επιλογές, από τη στιγμή που έχει επιλέξει να ερμηνεύει ο ίδιος τα τραγούδια του. Όμως, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, οι ηχητικές εκρήξεις και οι αυξομειούμενες εντάσεις δεν αρκούν πάντα για να κρατήσουν το ενδιαφέρον, τα τραγούδια χρειάζονται και περιεχόμενο. Τρανταχτό παράδειγμα για τα παραπάνω είναι, νομίζω, η μελοποιημένη εκδοχή του ποιήματος Κεριά του Καβάφη, όπου η οριζόντια, μονότονη μελωδία εκτίθεται ανεπανόρθωτα καθώς στέκει δίπλα στα μελωδικά ιντερλούδια του βιολιού, που έχουν κάτι από το άρωμα του Σ’ Αγαπώ Γιατί Είσ’ Ωραία.
Συνοψίζοντας, ο Αχινός δεν πιάνει πάτο ούτε, όμως, καταφέρνει να επιπλεύσει στον αφρό. Είναι ένα πολύ φιλόδοξο άλμπουμ που δυστυχώς δεν πιάνει τους στόχους του. Τουλάχιστον δεν καταποντίζεται, δεν παύει σε καμία περίπτωση να είναι ενδιαφέρον και δεν πέφτει στις γνωστές ευκολίες που έχουμε συνηθίσει να ακούμε εδώ και χρόνια. Και ας μην ξεχνάμε ότι, πέρα από την όποια καλλιτεχνική του αξία, ο Αχινός είναι ένας εν δυνάμει σημαντικός δίσκος. Αυτό γιατί ο Λόλεκ είναι ένας από τους πολύ λίγους νέους δημιουργούς που διαθέτουν έναν πλήρη «μηχανισμό στήριξης» που τον προωθεί και, εξ αυτού, ένα αρκετά μεγάλο κοινό που τον ακολουθεί. Και επειδή για να προοδεύει κανείς σε αυτό που κάνει πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αφιερώνει κόπο, χρόνο και χρήμα, ο Λόλεκ έχει αυξημένες πιθανότητες – δεδομένων και των ικανοτήτων του – να είναι εις εξ αυτών που θα γράψουν τα σημαντικά τραγούδια του αύριο. Σίγουρα πάντως δείχνει να στοχεύει σε αυτό και αυτό είναι που μετράει πάνω απ’ όλα. Του ευχόμαστε να το πετύχει...

Tracklist
01. Αχινός
02. Μείνε Ατάραχος
03. Το Νερό Έχει Μνήμη
04. Κανένα Έλεος
05. Καλλιτέχνης
06. Δεν Αρκεί
07. Κεφάλι Και Βλέμμα Ψηλά
08. Μου Λείπεις
09. Παρανυχίδες Και Μεγάλα Πάθη
10. Κανενός
11. Κεριά

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #4 Μιχάλης Τσαντίλας ... via Facebook 08-07-2011 08:48
Παραθέτοντας Γαλανή Γαλαζιανή ... via Facebook:
Κατ'αρχάς ευχαριστώ για την απάντηση. Δεν ξέρω εάν είμαι εγώ ή το σύστημα ηλεκτρονικοεπικοινων ίας που συνήθως δε γίνομαι σαφής...
Ευχαριστώ για τα συγχαρητήρια. Θέτετε ένα θέμα που είναι καίριο νομίζω. Στα μέρη μας είθισται να γράφονται δισκοκριτικές από ανθρώπους που όχι απλά συμπαθούν έναν καλλιτέχνη αλλά πολλές φορές είναι και φίλοι του. Σε τέτοιες περιπτώσεις φυσικά πρέπει να αποφεύγει κανείς να γράφει. Η περίπτωση του Λόλεκ δεν εμπίπτει σε αυτές τις περιπτώσεις. Στο κάτω κάτω της γραφής είναι στο χέρι του γράφοντα να αφήσει κατά μέρος τις συμπάθειες ή τις αντιπάθειές του και να καταθέσει ψύχραιμα την άποψή του. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό έκανα και για τον Αχινό, παρά το ότι με δυσκόλεψε. Φυσικά όλοι κρινόμαστε και είναι λογικό να υπάρχουν και διαφωνίες. Χαίρομαι πάντως όταν μπορούμε να διαφωνούμε τόσο πολιτισμένα, όπως καλή ώρα με εσάς.
Παράθεση
 
 
0 #3 Γαλανή Γαλαζιανή ... via Facebook 07-07-2011 09:20
Παραθέτοντας Μιχάλης Τσαντίλας ... via Facebook:
Αγαπητή Μαρίνα, σας ευχαριστώ κατ' αρχάς για το σχόλιο. Ομολογώ ότι με μπερδέψατε λίγο...
Κατ'αρχάς ευχαριστώ για την απάντηση. Δεν ξέρω εάν είμαι εγώ ή το σύστημα ηλεκτρονικοεπικοινων ίας που συνήθως δε γίνομαι σαφής. Προσωπική μου παράλειψις πρώτη: Συγχαρητήρια για το κείμενό σας. Προσωπική μου παράλειψις δεύτερη: ο νεαρός κύριος Λόλεκ μου είναι συμπαθής επίσης, καθώς και οι μουσικές του εκφράσεις! Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις καλύτερα να αποφεύγεται η κριτική είτε από εσάς είτε από εμένα είτε από όποιονδήποτε. Γιατί όπως πολύ σωστά λέτε, σας δυσκολεύει να διατυπώσετε επ'ακριβώς την άποψή σας. Κάπου εκεί βρίσκονται ορισμένες από τις ενστάσεις μου για τις δισκοκριτικές... Για χάρη της συζήτησης, για χάρη της μουσικής, θα χαρώ να επικοινωνήσουμε ξανά. Ευχαριστώ εγώ.
Παράθεση
 
 
0 #2 Μιχάλης Τσαντίλας ... via Facebook 06-07-2011 10:58
Παραθέτοντας Γαλανή Γαλαζιανή ... via Facebook:
κ.Τσαντήλα παρακολουθώ και σέβομαι το γράψιμο σας συχνά. Αυτή τη φορά νομίζω πως δεν το "πήρατε καλά"...

Αγαπητή Μαρίνα, σας ευχαριστώ κατ' αρχάς για το σχόλιο. Ομολογώ ότι με μπερδέψατε λίγο. Από τη μία λέτε ότι έχετε ενστάσεις για τις δισκοκριτικές γενικότερα κι από την άλλη θεωρείτε τη "δουλειά" (τα εισαγωγικά γιατί στην Ελλάδα ελάχιστοι πληρώνονται γι' αυτή) "σπουδαία και με ευθύνη". Όσο για την εισαγωγή μου στη συγκεκριμένη δισκοκριτική, να ξεκαθαρίσω γιατί την έγραψα μιας και ίσως από το κείμενο να μη γίνεται σαφές. Το να γράφει κανείς αρνητικά πράγματα για την εργασία ενός καλλιτέχνη δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο - σε αυτό αναφέρονται οι λέξεις "βρώμικη δουλειά". Και επειδή η μικρή γνωριμία που έχω με τον Γιάννη Αναγνωστάτο με έκανε να τον συμπαθήσω ως άνθρωπο, ήταν για μένα δύσκολο να μπω στη διαδικασία αυτή. Θα χαρώ, για χάρη και της συζήτησης, να ακούσω αναλυτικά τις ενστάσεις και τα επιχειρήματα σας. Ευχαριστώ.
Παράθεση
 
 
0 #1 Γαλανή Γαλαζιανή ... via Facebook 05-07-2011 14:09
"Πριν απ’ όλα, να ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι η καλύτερη μου που κάθομαι να γράψω τη γνώμη μου για το νέο άλμπουμ του Γιάννη Αναγνωστάτου. Κι αυτό γιατί τυχαίνει να τον έχω γνωρίσει από κοντά. Δεν είμαστε φίλοι ούτε κάνουμε παρέα, απλά έχουμε... συναντηθεί σε δυο-τρεις περιπτώσεις και έχουμε ανταλλάξει μερικές κουβέντες. Κι όμως, ακόμα και αυτή η ελάχιστη σχέση με δυσκολεύει στο να διατυπώσω επακριβώς την άποψή μου για τον Αχινό. Επειδή, όμως, δεν βρέθηκε άλλος να αναλάβει τη «βρώμικη» δουλειά και επειδή η Inner Ear δε μου στέλνει τις εκδόσεις της απλά για να εμπλουτίζω τη δισκοθήκη μου, δεν υπάρχει άλλος δρόμος".
κ.Τσαντήλα παρακολουθώ και σέβομαι το γράψιμο σας συχνά. Αυτή τη φορά νομίζω πως δεν το "πήρατε καλά", σύμφωνα με το ειλικρινέστατο που μας αποκαλείπτετε παραπάνω, και πολύ καλά κάνετε. Γνωρίζω και εγώ ελάχιστα τον Γιάννη Αναγνωστάτο, κάπως... όπως και εσείς, έχουμε ανταλλάξει 2-3 κουβέντες. Στη συναυλία του στου Παπάγου καθόμουν στις πίσω κερκίδες από εσάς. Έχω πολλές ενστάσεις για τις δισκοκριτικές γενικότερα.Αν κάτι σας προβληματίζει αφήστε τη "βρώμικη"¨δουλειά όπως λέτε. Η Δισκοκριτική είναι σπουδαία και δύσκολή υπόθεση, με ευθύνη. Ξεκαθαρίζω ότι οι προθέσεις μου είναι αγνές, δεν έχω κανενα πρόβλημα μαζί σας μόνο η εισαγωγή δεν μου άρεσε καλή αντάμωση............ΜΑΡΙΝΑ
Παράθεση
 

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το γιαούρτι, που μια μέρα πριν από το ευρώ, έκανε 48 δραχμές και μια μέρα μετά τριακόσιες πενήντα – σε δραχμές – εμείς το φάγαμε αδιαμαρτύρητα. Το ίδιο γιαούρτι ήταν, ίσως και χειρότερο, αλλά εμείς το πληρώσαμε χωρίς να πούμε λέξη. Δηλαδή ως λαός είμαστε πολύ του γιαουρτιού.
Σταμάτης Κραουνάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

25/9/1948 Γεννήθηκε ο συνθέτης Σταμάτης Μεσημέρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS