Ο δίσκος ξεκινάει με μια μυρωδιά μπαλάντας του ΄60, μια υπέροχη μελωδία από ακουστική κιθάρα συνοδευόμενη από την αισθαντική φωνή του τραγουδοποιού, σφραγίζοντας το δίσκο με το –ίσως– καλύτερο κομμάτι του ,την ‘’ανεπάρκεια’’ και προϊδεάζοντας για ανάλογη συνέχεια:

"…πόσο αδύναμη είναι η γη πότε θα ελευθερωθεί η πικρή ομορφιά
μεσ’ σε πέλαγα βαθιά ναι θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά
ξεθωριάζει η γραφή και οι ασφόδελοι εκεί
τα ονόματα φιλούν και οι άγγελοι ξυπνούν
στη χρονιά που θα ‘ρθεί μια νιότη άγουρη
σημαδεύει μπροστά, είχα τόσα ιδανικά
και θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά…"

... κάποιοι στίχοι από το τραγούδι αυτό, οι οποίοι συνοδευόμενοι από τη μουσική και την ερμηνεία του Κ. Βήτα οδηγούν σ΄ ένα αισθητικό αποτέλεσμα πολύ καλύτερο από την εντύπωση που αφήνει η απλή ανάγνωση των παραπάνω στίχων.

Το επόμενο τραγούδι ‘’χ ουφ’’ χάνεται ανάμεσα στην επαρκέστατη ‘’ανεπάρκεια’’ και το επίσης εξαιρετικό ‘’Όλο αυτό που ποτέ’’ ,την πιο προσωπική, εξομολογητική και ερωτική στιγμή του δίσκου:

Η ‘’Νύχτα’’ που ακολουθεί παραπέμπει σαφώς στην ερμηνεία και στη γραφή της Κρίστης Στασινοπούλου και μεταφέρει κάτι από το σκοτάδι της στα δύο επόμενα σαφώς υποδεέστερα τραγούδια (‘’Μελλόνον’’ και ‘’Σκαντζόχοιρος’’) κρατώντας τα στην αφάνεια. Στο ‘’Ποτέ ποτέ δε θα γίνω φίλος σου’’ ο Κ. Βήτα βρίσκεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του και περπατάει δίπλα του με βήματα μετέωρα (όπως και στο εξώφυλλο του άλμπουμ όπου οι δυο δίδυμοι, αυτός και το εγώ του, αναζητούν τον Άργο ως μοναδική αλήθεια στην περιπλάνηση τους) μπροστά στον ανέφικτο κατά την άποψη του στόχο της αυτογνωσίας:

‘’… μια σκιά ακολουθούσα μέσα στον κόσμο
τώρα πάλι σε χάνω
ποτέ ποτέ ποτέ δεν θα γίνω φίλος σου
ποτέ ποτέ δεν θα γίνω …’’

Ακολουθεί το ‘’59΄΄’’ ένα αξιοπρόσεκτο τραγούδι για το συνηθισμένο θέμα του ερωτικού αποχωρισμού και στη συνέχεια το ‘’ζόμπι’’ που είναι και η πρώτη στροφή στη μέχρι τώρα πορεία της ακρόασης. Ο Κ.Βήτα αφήνει για λίγο την ευαίσθητη πλευρά του και γίνεται αιχμηρός παραθέτοντας λόγια κοφτερά για τη σύγχρονη πραγματικότητα, τη διαφθορά και την ηθική παρακμή, την αρνητική επιρροή των ΜΜΕ ,την αποξένωση των ανθρώπων στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις και άλλες σκοτεινές πλευρές της σημερινής εποχής που μετατρέπουν τον άνθρωπο σε ‘’ζόμπι’’ ,όπως συνοψίζεται στον τίτλο του τραγουδιού:

‘’… κι αυτό το αίμα επάνω μου παγώνει
δεν ξέρω ποιος είσαι μα είμαι ένα ζόμπι.’’

Στη συνέχεια η ‘’συμμετρία’’ είναι ένα ενδιαφέρον, νευρώδες και υποβλητικό ορχηστρικό κομμάτι και το ‘’φκ3’’ ,ένα ρυθμικό ερωτικό τραγούδι. Το ’’φκ3’’ δίνει τη σκυτάλη στα δύο τελευταία τραγούδια του πρώτου δίσκου: τη ‘’Σφαίρα’’ ένα αξιοπρόσεκτο ως προς το στίχο και τη μουσική τραγούδι και τέλος το ‘’Βοσκό’’ που έρχεται να συμπληρώσει την κριτική ματιά του ΄΄ζόμπι΄΄ στη σύγχρονη κοινωνία ,προσθέτοντας κι άλλες οπτικές γωνίες για τον ψηφιακό κόσμο των αριθμών και της αποξένωσης των ανθρώπων και αφήνοντας να διαφανεί μια ελπίδα που κλείνει με αισιόδοξο τρόπο τον πρώτο δίσκο.

‘’…τότε έρχεται κάποιος μες στη βαθιά νύχτα
στο βαθύ σκοτάδι
κι ενώ δε βλέπεις τίποτε μπροστά
σου εξηγεί το δρόμο που θα πάρεις…’’

Το δεύτερο cd είναι μια μουσική περιπλάνηση, μία ambient συλλογή από νέες συνθέσεις και παλιότερα κομμάτια που περίμεναν χρόνια στο αρχείο του Κ. Βήτα και που ηχογραφήθηκαν με την υψηλότερη εγγραφή που υπάρχει αυτή τη στιγμή (high definition) με σκοπό να αποτυπώσουν καλύτερα την δραματικότητα και την πλαστικότητα των ήχων και των συναισθημάτων. Ίσως κάποιες στιγμές αυτού του ορχηστρικού δίσκου με κάποια σχετική μονοτονία και αργοκίνητες, δύσπεπτες μελωδίες να κουράσουν τους απαίδευτους ακροατές, αλλά αξίζει να υπομείνουν και να υπερβούν αυτές τις δυσκολίες στην ακρόαση για να αποκτήσουν μια συνολική άποψη για το δίσκο .

Ο ήχος του Κ. Βήτα στον "Άργο" είναι χαρακτηριστικός του δημιουργού και των μέχρι τώρα μουσικοσυνθετικών παραγωγών του. Ακουστικά και ηλεκτρικά μέρη εναλλάσσονται, μπερδεύονται, συμπληρώνονται με ρυθμούς έντονους και δυνατές μελωδίες. Ο ηχητικός του κόσμος - κι αυτό φαίνεται καλύτερα στο δεύτερο cd, το αμιγώς ορχηστρικό - είναι γεμάτος από συναισθήματα, που ξεχειλίζουν. Αυτό, όμως, που ξεχωρίζει και πάντα ξεχώριζε σε κάθε δουλειά του πρώην μέλους των Στέρεο Νόβα, είναι ο στίχος, ο λόγος, η γραφή του: Προσωπική, ερωτική, εξομολογητική, ανατρεπτική. Πότε αφηρημένα δείγματα γραφής "...ξεθωριάζει η γραφή , οι ασφόδελοι εκεί τα ονόματα φιλούν και οι άγγελοι ξυπνούν..." και πότε η απλότητα και η λιτότητα στο στίχο ‘’…όλα αυτά τα πρωινά αυτού του κόσμου εσύ ξέρεις μόνο η φτωχή μου καρδιά τι ζητά…’’ ,όλα στοιχεία μιας εμπνευσμένης δημιουργίας.

Το ‘’Άργος‘’ είναι κατά δήλωση του Κωνσταντίνου Βήτα μια αναζήτηση και μια περιπλάνηση και αποτέλεσμα της είναι να οδηγήσει τους ακροατές σε νέες περιπλανήσεις μέσα στην πόλη. Εξάλλου κι ο ίδιος είναι παιδί της πόλης που φτιάχνει μουσικές, τις χαρίζει και τις αφιερώνει στα άλλα παιδιά της πόλης ’’…σε όλα τα παιδιά εκεί έξω που θέλουν ν "αλλάξουν τον κόσμο". Συνυπογράφουμε την αφιέρωση και ανταποκρινόμαστε… Καλές μουσικές περιπλανήσεις …

συν (+) | ‘’ανεπάρκεια’’,΄΄ Όλο αυτό που ποτέ’’ ,΄’ζόμπι’’…
κάποιες μονότονες, αργοκίνητες και δύσπεπτες μελωδίες του δεύτερου –κυρίως- δίσκου | (-) πλην

Κωνσταντίνος Βήτα | ΑΡΓΟΣ
κυκλοφορεί από τη ΛΥΡΑ

Τα τραγούδια του δίσκου
CD1
1. ανεπάρκεια | 2. χ ουφ | 3. όλο αυτό που ποτέ | 4. η νύχτα | 5. μελλόνον | 6. σκαντζόχοιρος | 7. ποτέ, ποτέ, ποτέ δε θα γίνω φίλος σου | 8. 59’’ | 9. ζόμπι | 10. συμμετρία | 11. φκ3 | 12. σφαίρα | 13. ο βοσκός

CD2
14. φαένζα | 15. πολύαιγος | 16. αντίμολπος | 17. κάανθος | 18. χάον | 19. αυγερινός | 20. 6+0 ΝΥ | 21. ανάπαλη | 22. διποδια | 23. άλπος | 24. κύδνος 76 | 25. βούζα | 26. βία | 27. σερεστός