Ο δίσκος κυκλοφορεί από τη
LIBRA MUSIC

Αν ο πρώτος δίσκος του, το ”Talar” , ήταν η αφετηρία ενός πολύχρωμου μουσικού ταξιδιού, το “Amalur”, ο τελευταίος του δίσκος, σύμφωνα με τα γραφόμενα του ιδίου, κλείνει έναν κύκλο και, ταυτόχρονα, ανοίγει ένα νέο. Και πράγματι, ο νέος αυτός δίσκος του, που ο τίτλος του στη γλώσσα των Βάσκων σημαίνει “μάνα γη”, ανανεώνει τη δισκογραφία του Haig Yazdjian, αφού, σύμφωνα με το δημιουργό του, για πρώτη φορά εντάσσει σε δίσκο του τραγούδια με ελληνικό στίχο και χρησιμοποιεί το ηλεκτρικό ούτι. Όπως αναφέρει στο σημείωμά του, το ηλεκτρικό ούτι φτιάχτηκε μέσα από τη διαρκή αναζήτηση ηχοχρωμάτων και του αποκάλυψε νέους δρόμους έκφρασης που συνδέουν τα “ενθουσιώδη ακούσματα της εφηβείας του” με τα ανατολίτικα μουσικά ηχοχρώματα. Επίσης, ύστερα από σχεδόν 30 χρόνια που ζει στην Ελλάδα, τραγουδάει, για πρώτη φορά, τραγούδια του στην ελληνική γλώσσα, σε στίχους των Ηλία Κατσούλη, Νίκου Μωραίτη και Ίρις Λουκά.

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει τόσο στη συμμετοχή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, όσο και σ’ αυτή του Ara Dinkjian, αφού, κατά τα λεγόμενά του, ένιωσε την ανάγκη ότι, σ’ αυτό το δίσκο του, οι μουσικές εικόνες του, έπρεπε να “συμπληρωθούν” απ’ αυτούς τους δυο καλλιτέχνες που εκτιμά κι αγαπά.
Τέλος, την άρτια έκδοση του “Amalur” ολοκληρώνει το πλούσιο, πολύγλωσσο, ένθετο με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες(στίχοι, ονόματα μουσικών και λοιπών συντελεστών, φωτογραφικό υλικό) κι ένα, “από καρδιάς”, σημείωμα του Haig Yazdjian.

Τα δέκα (10) κομμάτια του δίσκου, αποτυπώνουν, το καθένα με το ξεχωριστό ύφος του, τις τέσσερις μουσικές παραδόσεις του Haig Yazdjian, την αρμένικη, την ανατολίτικη, τη δυτική, αλλά και την ελληνική. Ας προσπαθήσουμε, ένα – ένα, να τα ψηλαφίσουμε.
1. «Fog el – nakhel»
Ιρακινό παραδοσιακό τραγούδι αγάπης, όπου, απ’ την έναρξή του, τόσο το ούτι, όσο κι η φωνή του Haig Yazdjian, σε εισάγουν σ’ αυτήν την ταξιδιάρικη μελωδία αγάπης. Το βιολί και το ούτι κυριαρχούν στο κομμάτι, ενώ το ούτι κεντάει πάνω στη μελωδία, με ενδιάμεσους αυτοσχεδιασμούς. Το φινάλε του τραγουδιού είναι ό,τι πιο ερωτικό έχουμε ακούσει τελευταία.
2. «Η έρημος»
Τραγούδι, σε στίχους του Νίκου Μωραίτη, γραμμένο για τη φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη – μιας ελληνικής με αραβικά ηχοχρώματα φωνής - η οποία είναι ονειρική, ειδικά, στα κουπλέ. Το βιολί και τα φωνητικά του Yazdjian συντροφεύουν σαν αεράκι την ερμηνεία της.
3. «Rudolstadt»
Ηλεκτρικό κομμάτι – μουσική συνάντηση δύσης κι ανατολής. Πολύ όμορφοι οι διάλογοι των οργάνων της δυτικής και της ανατολίτικης παράδοσης.
4. «Ονείρου γη»
Απαλή μελωδία, σα χάδι κι ευαίσθητη ερμηνεία του Haig Yazdjian που για πρώτη φορά τραγουδάει ελληνικά(στίχοι : Ίρις Λουκά).
5. «Amalur»
Το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου. Απ’ την εισαγωγή του κιόλας, ο θλιμμένος, θαμπός ήχος απ’ το ούτι – που στη συνέχεια κυκλώνει το κομμάτι μ’ ένα οργιώδες παίξιμο - μας βάζει, με ρυθμικές εναλλαγές, σε μια γιορτή οργάνων κι ενορχηστρωτικών μελωδικών ξεσπασμάτων. Όλες αυτές οι μουσικές εκπλήξεις κρατούν σε εγρήγορση τις αισθήσεις και ταξιδεύουν το νου.
6. «Yareh Martou Yara Gouda»
Παραδοσιακό αρμένικο τραγούδι, όπου η μουσική κι η ερμηνεία αποτυπώνουν τις πληγές της αγάπης! Ένα υπέροχο σαξόφωνο στολίζει το τραγούδι δίνοντάς του τζαζ αποχρώσεις.
7. «Hijazz Balladi»
Η μουσική σ’ αυτό το κομμάτι, μετά την εισαγωγή, μπαίνει θριαμβευτικά και ξεσηκώνει. Το κάθε όργανο βάζει την πινελιά του δημιουργώντας ατμόσφαιρα.
8. «Mogats Shougen»
Παραδοσιακό αρμένικο κομμάτι, που η ρυθμική μελωδία του μας πηγαίνει σ’ ένα παζάρι όπου επικρατεί μια πανδαισία ήχων και χρωμάτων με άρωμα ανατολής.
9. «Ας ήτανε μια μέρα»
Τραγούδι, σε στίχους του Ηλία Κατσούλη, με σύγχρονο, μοντέρνο άκουσμα κι έθνικ στοιχεία. Ταιριαστή η ερμηνεία του Haig Yazdjian και πολύ όμορφες οι ριπές από το ούτι του.
10. «Ara»
Η συνάντηση του Haig Yazdjian με τον Ara Dinkjian ξεκινά μ’ ένα θρηνώδες, σκοτεινό, υποβλητικό σόλο στο ούτι από τον Dinkjian κι ακολουθεί ένας διάλογος, αισθημάτων και τεχνικής, με τον Yazdjian. Το κομμάτι κατόπιν ηλεκτρίζεται, για να συνεχίσει ο πνιχτός ήχος απ’ το ούτι σε μια λυγμική μελωδία που ανεβαίνει μ’ ένα ρυθμικό ουτιστικό κρεσέντο διανθισμένο από ηλεκτρικές ριπές. Προς το φινάλε το κομμάτι απογειώνεται, ώσπου, τελικά, να αποτεθεί πάνω σε μαλακά πλουμιστά στρωσίδια.

Το «Amalur» του Haig Yazdjian μπορεί να ξεκινάει από τις ρίζες της ”μάνας γης” της μουσικής, αλλά στη διαδρομή του μετατρέπεται σ’ ένα ανατολίτικο ιπτάμενο χαλί που μας ταξιδεύει ψηλά, πάνω απ’ τα οποιαδήποτε σύνορα. Σ’ αυτό το ταξίδι, υπήρχαν οι σταθμοί που μας άρεσαν πολύ(«Η έρημος», «Hijazz Balladi», «Mogats Shougen»), αλλά κι αυτοί που μας εκστασίασαν(«Fog el – nakhel», «Amalur», « Ara»)!