Βασίλης Δημητρίου : Δύο έργα ορχηστρικής τζαζ | Εταιρία Γενικών Εκδόσεων, 2010

Το 2010 κυκλοφόρησε από την Εταιρία Γενικών Εκδόσεων το διπλό άλμπουμ του Βασίλη Δημητρίου «Δύο έργα ορχηστρικής τζαζ». Το πρώτο φέρει τον τίτλο «Ο κύκλος του ήλιου», έργο που είχε γραφεί για μία θεατρική παράσταση, όπως εξηγεί ο συνθέτης, ενώ το δεύτερο φέρει τον τίτλο «Το χρώμα του ήχου». Tα δύο έργα, γράφτηκαν με χρονική απόσταση δέκα ετών, μεταξύ τους.
Το πρώτο cd το αποτελούν όμορφες, κυρίως μελαγχολικές μελωδίες που περισσότερο «γέρνουν» προς την κλασική μουσική, που όμως είναι ενορχηστρωμένες με τζαζ αναφορές. Αλλά και κάποιες -πιο λίγες- αστείες, χιουμοριστικές συνθέσεις που παραπέμπουν απ’ ευθείας  στον George Gershwin. O συνθέτης είναι φανερά, πολύ επηρεασμένος από τον Gershwin. Ωστόσο μου δημιουργήθηκε η απορία για ποιο λόγο - προφανώς υπάρχει κάποιος -  επαναλαμβάνεται σε τέσσερα κομμάτια από τα εννέα, η ίδια μελωδία. Πιθανότατα να έχει κάνει με το γεγονός ότι τα κομμάτια ήταν γραμμένα για το θέατρο. Αυτή η έστω και κατ΄ επιλογήν επανάληψη είναι το μόνο «πλην» του έργου. Οι μουσικές που ακούγονται δεν παύουν να είναι όμορφες. Μου άρεσε πολύ  «το βαθύ της θάλασσας», το παιχνιδιάρικο «Ο χορός του δρόμου» και ακόμη «Η κυρία που δε μύριζε γαρδένιες» και «το παιχνίδι του κύκλου».
Το δεύτερο cd, «Το χρώμα του ήχου» είναι πολύ διαφορετικό από το πρώτο και σίγουρα πιο πρωτότυπο. Κάπου κάπου μπορεί να πει κανείς πως θα συναντήσει  και λίγα στοιχεία παραδοσιακής μουσικής. Ακούγονται πρωτότυποι συνδυασμούς οργάνων, όπως πχ πιάνο, βιολοντσέλο και κιθάρα  ή πιάνο, τρομπέτα και ηλεκτρική κιθάρα κλπ. Στιγμές στιγμές, το πιάνο θυμίζει Bela Bartok, γεμάτο νεύρο. Αυτό το δεύτερο cd, είναι σαφώς ακόμη πιο κοντά στην “κλασσική” μουσική, παρά στην τζαζ. Γέφυρα ανάμεσα στα δύο cd αποτελεί η από κοινού φιλοξενία της ίδιας μελωδίας.
Και σε αυτό το δεύτερο cd, δε σας κρύβω πως μου άρεσαν όλα. Περισσότερο τα εξής: «ο σκύλος που δεν έτρεχε», «Μια ρίζα στην άκρη του δρόμου», «Τα σκουπίδια γελάνε τη νύχτα», «Το απόγευμα που δεν κυλούσε», αλλά πάνω από όλα, το «πλανόδιοι μουσικοί», που είναι αληθινό έργο τέχνης. Στα συν της έκδοσης η συμμετοχή κορυφαίων μουσικών του χώρου της κλασσικής. Στα πλην, ίσως η όχι και τόσο προσεγμένη ηχογράφηση (ίσως κακή θέση μικροφώνων κτλ). Η ενορχήστρωση και η διεύθυνση ορχήστρας είναι του Βασίλη Δημητρίου.

 

 

Τα ονόματα των καλλιτεχνών:
CD1
Στάθης Κιόσογλου (σαξόφωνο, κλαρινέτο) / Σωκράτης Άνθης (τρομπέτα) / Τάσος Κλαβανίδης (τρομπόνι) / Παναγιώτης Δράκος (φλάουτο) / Σπύρος Καζιάνης (φαγκότο) / Τάκης Χαρίτος (πιάνο) / Γιάννης Παπαζαχαριάκης (κιθάρα) / Νίκος Πολίτης (μπάσο) / Αντώνης Κουλούρης (ντραμς)
CD2
Θανάσης Αραπίδης (σαξόφωνο) / Πάνος Γκέκας (πιάνο, πλήκτρα) / Άγγελος Γαβριήλ (κιθάρες) / Δημήτρης Ντουφεξιάδης (τσέλο) / Βαλεντίν Μπέικωφ (βιολί)

 

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου