
Μετά από τη συμμετοχή του Πάνου Κατσιμίχα στο τελευταίο προσωπικό album του Μάνου Ξυδούς, η συχνή τους επαφή γέννησε έναν κοινό δίσκο (και λίγο μετά μια επί σκηνής συνεύρεση) που ακόμα και αν δεν αναγράφονταν στο εσώφυλλο, είναι εμφανές ότι βγήκε αβίαστα, μακριά από το άγχος, της οπωσδήποτε κυκλοφορίας σε συγκεκριμένα χρονικά όρια, και του σουξέ.Το αποτέλεσμα δικαίωσε τους συντελεστές, και προσφέρει στους ακροατές ένα από τα καλύτερα μουσικά δείγματα του συγκεκριμένου χώρου, τα τελευταία χρόνια. |
| Το cd ξεκινά με το «Δεν μας ανήκει τίποτα” ένα τραγούδι που μοιάζει με συνέχεια της θεματολογίας από τις «Τρύπιες σημαίες» και διαπραγματεύεται την αγωνία για το μέλλον του πλανήτη. Ο Πάνος δένει εύστοχα τη σύγχρονη λαϊκή ρήση «Δεν μας ανήκει τίποτα, είναι όλα δανεικά απ’ τα παιδιά μας» με φράσεις του Brecht και του Λόρκα, δίνοντας μελωδική δυναμική σε συνθηματολογικούς στίχους.Το «πνεύμα» των Κατσιμιχαίων είναι έντονο στα τραγούδια που υπογράφει αποκλειστικά (στίχους και μουσική) ο Πάνος, με κορυφαίο το «Κάπου σε ξέρω». Συγκίνηση προκαλεί το «Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου» που μοιάζει απάντηση στο «Μητέρα συγγνώμη που δεν παντρεύτηκα εσένα», ενώ ξαφνιάζει η μελωδία στο «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» καθόλου αναμενόμενη από τα καταγγελτικά λόγια. Εκτός από το ομώνυμο, ξεχωρίζει το καταπληκτικό «Λευκό πουλί» με τους ταξιδιάρικους στίχους του κατ’ επάγγελμα ναυτικού -και πρωτοεμφανιζόμενου στιχουργού- Χαράλαμπου Χατζηνάκη, με έντονες θύμισες από εικόνες του Καββαδία, στον οποίο εύστοχα αφιερώνει το συγκεκριμένο ο Κατσιμίχας. (παράλληλα με τον συνθέτη που μας τον σύστησε-τον Θάνο Μικρούτσικο). Συγκινησιακά φορτισμένη η συμμετοχή του Χάρη σε δύο τραγούδια, περισσότερο έντονη στην «Μπλουζίστικη» «Παγίδα» (με υπέροχους στίχους του Άλκη Αλκαίου) που ολοκληρώνει ιδανικά το cd, αποφορτίζοντας από την προηγούμενη ηλεκτρική ένταση. Σαν αεράκι που παρασύρει όλους τους ήχους στο μελωδικό ταξίδι που προηγήθηκε. |
| Τα τραγούδια του cd: 1. Δε μας ανήκει τίποτα | μουσική: Πάνος Κατσιμίχας, στίχοι: Αποσπάσματα από ποίηση του Bertold Brecht, του Federico Garcia Lorca και κείμενο του Τόλη Φασόη |
| Ερμηνεία: Ο δίσκος κυκλοφορεί από τη Impact Music – Legend |
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Η γνώμη σας ... Προσθήκη σχολίου











Μετά από τη συμμετοχή του Πάνου Κατσιμίχα στο τελευταίο προσωπικό album του Μάνου Ξυδούς, η συχνή τους επαφή γέννησε έναν κοινό δίσκο (και λίγο μετά μια επί σκηνής συνεύρεση) που ακόμα και αν δεν αναγράφονταν στο εσώφυλλο, είναι εμφανές ότι βγήκε αβίαστα, μακριά από το άγχος, της οπωσδήποτε κυκλοφορίας σε συγκεκριμένα χρονικά όρια, και του σουξέ.Το αποτέλεσμα δικαίωσε τους συντελεστές, και προσφέρει στους ακροατές ένα από τα καλύτερα μουσικά δείγματα του συγκεκριμένου χώρου, τα τελευταία χρόνια.
Με εξαίρεση το κακής αισθητικής εξώφυλλο, ο εμπνευσμένος τίτλος, που προέρχεται από τον βιβλίο «Μέχρι να πάρω παγωτό με βρήκε ο χειμώνας» του Κύπριου συγγραφέα Πάμπου Φιλίππου, ο οποίος μοιράζεται και τους στίχους στο ομώνυμο τραγούδι με τον Πάνο Κατσιμίχα, προϊδεάζει για τη συνέχεια. Το κλασικό ύφος της ηλεκτρικής μπαλάντας με της ροκάδικες αναφορές που αγαπήσαμε στους Κατσιμιχαίους και τους Πυξ Λαξ είναι διάχυτο στο δίσκο που δεν μοιάζει μόνο με μια απλή συνένωση δυνάμεων αλλά δείχνει να πηγαίνει και ένα βήμα παραπέρα, με ένα ντουέτο που πιθανότατα θα συνεχίσει να μας «απασχολεί» και στο μέλλον. 