Μιχάλης Ρακιντζής: Back to the Φuture | 2011

Δισκογραφική επαναφορά για τον Μιχάλη Ρακιντζή. Σε ένα cd με 18 τραγούδια, ένας από τους  πρωτοπόρους της Ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής μπαίνει ξανά στο προσκήνιο, προσπαθώντας να θυμίσει κάποιες απο τις καλές στιγμές του παρελθόντος ταυτόχρονα με την κατάθεση νέων τραγουδιών. Ο ίδιος ο Μιχάλης Ρακιντζής επιμελείται τη μουσική, τους στίχους, την ενορχήστρωση αλλά και την ίδια την παραγωγή όπως έκανε πάντα άλλωστε.
Το συνολικό αποτέλεσμα μπορεί να πεί κανείς οτι είναι αυτό που θα περιμέναμε, ακούγοντας στίχους “εκκεντρικούς” (πχ “Τσογλάνι”), συγκεκριμένη ρυθμική αγωγή απο drum machines (που ξεπερνάει δυστυχώς τα όρια του μονότονου) ενώ λίγες είναι οι αρμονικές του ιδέες που θα κέντριζαν το ενδιαφέρον. Οι ενορχηστρώσεις του κυμαίνονται σε μέτρια επίπεδα, σίγουρα δίχως ιδιαίτερη ποικιλία πράγμα που δείχνει οτι επιλέγει να απευθυνθεί σε DJ διάφορων clubs και συγκεκριμένους ραδιοφωνικούς παραγωγούς pop-electro σταθμών. Με τη συμμετοχή της Nadia Zahoor και με μερικά δικά του φωνητικά στοιχεία (γυρίσματα) δείνει μια ανατολίτικη μορφή σε μερικά κομμάτια που όμως δεν του ταιριάζει με την electro-pop ταυτότητά τους ή έστω δεν τον έχουμε συνηθίσει και μας κακοφαίνεται.
Ο Ρακιντζής με αυτό το cd δείχνει να θέλει να πατήσει πάνω σε μερικά τραγούδια δικά του, που πέρασαν στη σφαίρα του “κλασσικού” σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού (“Μη μου μιλάς για καλοκαίρια”,“Μωρό μου φάλτσο”, “Είσαι σαν κουνέλι”, “Το δαχτυλίδι”), ωστε να κερδίσει, με τα νέα remixes που έκανε σε αυτα τα τραγούδια, το σύγχρονο θαμώνα του W, του Vila Mercedes και των σύγχρονων clubs της παραλιακής. Επιχειρεί φυσικά να καταθέσει και καινούρια τραγούδια ενορχηστρωμένα για αυτό το σκοπό όπως τα “Μου φτιαξες τη μέρα”, “Σπάστα”. Κατα τη γνώμη μου, η επιλογή του αυτή δεν θα τον δικαιώσει καθώς το ύφος της σύγχρονης electropop μουσικής εξακολουθεί να βρίσκεται πιο μπροστά απο αυτό που μας δίνει ο Μιχάλης Ρακιντζής με την νέα αυτή, δισκογραφική δουλειά. Μοιάζει να προσπαθεί να ανανεώσει την μουσικοσυνθετική και ερμηνευτική του ταυτότητα εν έτι 2011 πατώντας επάνω στους “νόμους” του 2000.
Στα αξιοσημείωτα όμως αυτής της προσπάθειας η διασκευή του “Δε πιστεύω”, ενός δικού του τραγουδιού που ερμήνευσε η Ελένη Δήμου και θα μπορούσε να ξεχωρίσει απο αυτά τα 18 τραγούδια.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου